หวังเสี่ยวหม่าพยักหน้า «ผมมาซื้อเครื่องมือครับ»
เถียนเหวินจิ้งพยักหน้าเช่นกัน «ได้ งั้นรอสักครู่นะ»
พูดจบ เถียนเหวินจิ้งก็หันไปมองสองคนที่กำลังทะเลาะกัน สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที «พวกเธอสองคนเป็นอะไรกัน? เวลางานมายืนเถียงอะไรกันตรงนี้?»
«ฉันไม่สนว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร แต่ครั้งนี้จะยกเว้นให้ ครั้งหน้าให้ฉันเห็นอีก หักสวัสดิการหนึ่งเดือนทันที»
«ถ้าอยากทะเลาะก็ได้ ออกไปหาที่ไม่มีคนแล้วจะเถียงกันยังไงก็เชิญ ที่นี่เป็นที่ทำงาน ไม่ใช่ห้องนั่งเล่นบ้านพวกเธอ»
เถียนเหวินจิ้งดูท่าจะมีอำนาจไม่น้อยในสหกรณ์ร้านค้า สองสาวใหญ่ถูกเธอตำหนิจนไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่ถลึงตาใส่กัน ก่อนจะหันกลับไปประจำที่ของตัวเอง
หลังจัดการเหตุไม่คาดคิดเรียบร้อย เถียนเหวินจิ้งก็หันกลับมาหาหวังเสี่ยวหม่าอีกครั้ง พลางเอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนโยน «น้องชาย ขอโทษนะ ทำให้เห็นเรื่องน่าอายเข้าแล้ว»
«อยากซื้ออะไรล่ะ? พี่หยิบให้เอง»
พูดตามตรง หวังเสี่ยวหม่ารู้สึกกดดันไม่น้อยเวลาอยู่ต่อหน้าเถียนเหวินจิ้ง สาเหตุหลักคือเขาสูงแค่ 1.5 เมตร ส่วนเถียนเหวินจิ้งสูง 1.8 เมตร พอยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขาก็ดูเหมือนคนแคระไปเลย
เวลามองเธอเขาต้องเงยหน้าจนเมื่อยคอไม่พอ ยังรู้สึกเวียนหัวอีกต่างหาก ไม่มีทางเลือกจึงถอยห่างออกมาหน่อย ถึงจะมองเห็นหน้าเถียนเหวินจิ้งได้ชัด
«หัวหน้าเถียน ผมต้องการซื้อเครื่องมือหลายอย่าง จะทำให้พี่ลำบากเกินไปไหมครับ?»
«เรียกพี่เถียนก็พอ จะลำบากอะไรล่ะ อยากได้อะไรก็บอกมา พี่หยิบให้»
«งั้นก็ได้ครับพี่เถียน ผมชื่อหวังเสี่ยวหม่า จะเรียกผมว่าเสี่ยวหวังหรือเสี่ยวหม่าก็ได้ ผมขอดูกระทะเหล็กก่อน»