ระหว่างทาง เขาซ่อนตัวอยู่ในมิติมาตลอด คอยหาโอกาสลงมือ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เจอโอกาสเหมาะ ๆ สักที
เขานับถือคนพวกนี้จริง ๆ เดินทางกลางดึก แถมระหว่างทางยังไม่หยุดพักเลยสักครั้ง พวกคุณพักสักหน่อย ให้โอกาสผมบ้างไม่ได้หรือไง?
ถ้าเป็นของธรรมดา ป่านนี้หวังเสี่ยวหม่าคงคิดถอดใจไปแล้ว แต่หมาป่าพวกนี้ไม่เหมือนกัน มันเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของเขาโดยตรง จะยอมปล่อยมือได้ยังไง?
ต่อให้เริ่มหมดความอดทน เขาก็ไม่ได้คิดจะทิ้งทุกอย่างแล้วเดินจากไป กลับตามอยู่ท้ายขบวนตลอด คอยหาโอกาสลงมือ
ถึงขั้นคิดจะฆ่าคนขึ้นมา อยากจัดการคนกลุ่มนี้ไปพร้อมกันให้จบเรื่องเสียด้วยซ้ำ ด้วยความสามารถด้านมิติของเขา การทำแบบนั้นไม่ใช่เรื่องยากเลย
แต่ถ้าทำเช่นนั้น เรื่องย่อมบานปลายแน่ ๆ คนเป็น ๆ สิบกว่าคนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทั้งยังมีโอกาสสูงว่าจะเป็นคนที่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา เผลอ ๆ อาจถึงขั้นเรียกกองทัพออกมาได้
ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ หวังเสี่ยวหม่าไม่อยากทำให้เรื่องกลายเป็นสถานการณ์ที่เกินควบคุม
“โธ่เอ๊ย พวกคุณจะไม่เปิดโอกาสให้กันสักหน่อยเลยหรือไง เล่นเอาผมแทบจะทนไม่ไหวจนอยากทำอะไรให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย”
แสงเจิดจ้าสายหนึ่งพาดผ่านจากที่ไกล ๆ ส่องป่าทั้งผืนจนสว่างวาบ
หวังเสี่ยวหม่าไม่ได้ยินเสียงอะไร แต่ก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ฟ้าเปลี่ยนแล้ว ฝนใกล้จะตก
เป็นอย่างนั้นจริง ๆ หลังสายฟ้าแลบผ่านท้องฟ้าไปครั้งแรก สายฟ้าสายต่อ ๆ มาก็ผ่าตามมาติด ๆ