แววตาของหลิวเฉี่ยวหลานเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ปิดไม่มิด เธอจ้องหวังเสี่ยวหม่าพลางมองสำรวจเขาไม่หยุด
“อ้าว ป้าหลิวเองเหรอ ไม่มีอะไรหรอก ที่พักโทรม ๆ ของฉัน ป้าก็รู้ดีอยู่แล้วว่าอยู่ไม่ได้”
“ช่วยไม่ได้ ฉันก็เลยคิดว่าจะซ่อมมันสักหน่อย ไม่อย่างนั้นคงทนไม่ถึงหน้าหนาวนี้”
หวังเสี่ยวหม่าไม่ได้ปิดบัง เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร เขาจึงพูดออกไปอย่างเปิดเผย
“โธ่ ฉันนึกว่าเรื่องอะไร ถึงว่าได้ยินเสียงปัง ๆ มาจากทางนี้ตั้งแต่ไกล ที่แท้ก็กำลังซ่อมที่พักอยู่นี่เอง”
หลิวเฉี่ยวหลานเข้าใจในทันที เธอยิ้มพลางถามว่า “แล้วนี่คิดจะขยายที่พักหรือ?”
“ใช่ ตอนนี้พื้นที่เล็กเกินไป ใช้ไม่พอเลย แทบไม่มีที่ให้ขยับตัว ถ้าไม่ขยายออกก็ทำอะไรไม่ได้”
“ลำบากเธอแล้วสินะ ถึงว่าเมื่อวานทั้งวันไม่เห็นอยู่บ้าน ดูท่าคงเข้าเมืองไปซื้อเครื่องมือมาสินะ”
“ใช่ ฉันเพิ่งกลับมาตอนเมื่อคืนเอง แต่ป้ารู้ได้ยังไงว่าฉันไม่อยู่บ้าน เมื่อวานป้ามาหาฉันหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากมาดูว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่”
หวังเสี่ยวหม่าได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขารับคำว่าอ้อ แล้วเตรียมจะทำงานต่อ
แต่ตอนนั้นหลิวเฉี่ยวหลานก็พูดขึ้นอีกว่า “เสี่ยวหม่า ยังจะทำต่ออีกเหรอ เที่ยงแล้วนะ ไม่กินข้าวก่อนหรือ?”
หวังเสี่ยวหม่าเงยหน้ามองดวงอาทิตย์เหนือศีรษะ ถึงเพิ่งรู้ว่าดึกแล้วจริง ๆ ท้องก็เริ่มส่งสัญญาณหิวขึ้นมาเบา ๆ
“อ้าว เที่ยงแล้วเหรอ ถ้าป้าไม่เตือน ฉันคงไม่ทันสังเกตเลย”