รถม้ายังคงแล่นต่อไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้กลุ่มปัญญาชนลงชนบทที่ยืนมองหน้ากันอยู่ตรงนั้น จะตามไปก็ไม่ใช่ จะไม่ตามไปก็ไม่เชิง ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เมื่อเห็นรถม้าแล่นห่างออกไปเรื่อย ๆ ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว “เหวยหมิน พวกเราจะทำยังไงกันดี ตามไปไหม?”
สีหน้าของโจวเหวยหมินตอนนี้ย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด ที่เขาก่อเรื่องขึ้นมาก็แค่ตั้งใจจะทำให้เจ้าบ้านนอกคนนั้นขายหน้าและลำบากสักหน่อย แล้วฉวยโอกาสแสดงความสามารถต่อหน้าหญิงสาวในดวงใจ
แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ทั้งที่จงใจผลักเรื่องให้ลุกลามไปถึงเจ้าบ้านนอกคนนั้นอย่างชัดเจน อีกเพียงก้าวเดียวก็จะบีบให้เจ้าตัวลงจากรถอย่างหมดสภาพและเสียหน้าอยู่แล้ว ทว่ากลับมีคนโผล่มาขัดจังหวะเสียกลางทาง
การหาเรื่องขึ้นมาอย่างกะทันหันของหลี่ฉางซานเป็นสิ่งที่เขาไม่ทันตั้งตัว แผนการทั้งหมดจึงสูญเปล่า
แถมยังถูกเพื่อนร่วมทีมที่ไม่เอาไหนแทงข้างหลัง จนตกอยู่ในสถานการณ์กระอักกระอ่วน ไม่รู้จะเดินหน้าหรือถอยหลังดี
ตัวเขาเองไม่เคยคิดจะไปร้องเรียนเลย คำพูดพวกนั้นเป็นคนอื่นพูดทั้งนั้น เพียงแต่ตอนนั้นเขาเป็นคนพุ่งออกไปอยู่หน้าสุด หม้อใบนี้ก็เลยถูกโยนมาให้เขารับไปเต็ม ๆ
ถ้าหวังเสี่ยวหม่ารู้เรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบตอนนี้ คงหัวเราะเยาะเขาว่าหวังจับไก่กลับได้ข้าวเปลือก แต่สุดท้ายกลับเสียข้าวไปอีกแน่
ตอนนี้โจวเหวยหมินมีทางเลือกอยู่แค่สองทาง หนึ่งคือกัดฟันตามไป ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อย่างมากก็แค่เสียหน้า โดยเฉพาะต่อหน้าหญิงสาวที่เขาหมายปอง
สองคือเดินกลับทางเดิม แล้วทำเหมือนถูกส่งตัวกลับจากการลงชนบท