เรื่องนี้หวังเสี่ยวหม่าคิดหาทางรับมือไว้แล้ว เขาตอบว่า “ไม่ต้องห่วงครับป้า ผมยังมีที่พักอยู่”
“ผมว่าจะทำเพิงเล็ก ๆ ข้างที่ของผมตอนบ่าย พอตกกลางคืนก็ไปนอนที่นั่น”
หลิวเฉี่ยวหลานได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้ว “เพิงเล็ก ๆ จะไปช่วยอะไรได้ ไม่กันลมกันฝนด้วย ย้ายมาอยู่บ้านป้าเลยดีกว่า”
“พอดีสองวันนี้ลุงโจวไม่อยู่บ้าน มีแค่แม่กับลูกสาวอยู่กันสองคนก็กลัวเหมือนกัน ย้ายมาอยู่ด้วยกันเถอะ จะได้มีเพื่อน”
พูดตามตรง ตอนนั้นหวังเสี่ยวหม่าหวั่นไหวจริง ๆ แม้เพิงเล็ก ๆ จะเป็นแค่ฉากบังหน้า เพราะความจริงตอนกลางคืนเขานอนอยู่ในมิติ ไม่ต้องโดนลมหรือฝน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหวั่นไหวของเขาลดลงเลย
ยังไงการนอนคนเดียวกับการนอนกับสาวสวยสองคนก็เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง ถึงนอนด้วยกันจะไม่ได้แปลว่าจะต้องมีอะไรเกิดขึ้น แต่ถ้าไม่ได้นอนด้วยกัน ก็ไม่มีทางเกิดอะไรขึ้นแน่นอน
รูปร่างของหลิวเฉี่ยวหลานกับความน่ารักสดใสของโจวเสี่ยวฮวา ใครเล่าจะไม่ทำให้หัวใจเขาสั่นไหว?
สามีไม่อยู่บ้าน แต่ภรรยากลับชวนผู้ชายแปลกหน้าเข้ามาพัก… จุ๊ ๆ แค่คิดถึงฉากนี้ เขาก็แทบจะเห็นภาพในหัวแล้ว
ถึงจะหวั่นไหว แต่หวังเสี่ยวหม่าก็ยังเลือกปฏิเสธ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไป แต่เขาไปไม่ได้จริง ๆ ความลับของเขามีมากเกินไป อยู่ร่วมกับคนอื่นคงไม่สะดวก
ที่สำคัญที่สุดคือ เขากลัวว่าพอลุงโจวกลับมาแล้วเห็นหนุ่มอย่างเขานอนอยู่ข้างภรรยา จะโมโหจนคว้าดาบมาฟันเขา