ยุคนั้น: ฉันเก็บมิติวิเศษได้จากลายตราในดิน

ตอนที่ 17 ยุคสมัย: ฉันเก็บมิติได้ในที่ดินตี้อิ้นจื่อ

7 นาที· 1.6K คำ

“เถ้าแก่ แป้งขาวขายยังไง?”

“แป้งสาลีชั้นดีของฉัน ราคา 4 เหมา 5 เฟินต่อครึ่งกิโล”

หวังเสี่ยวหม่าได้ยินแล้วก็อดจุ๊ปากไม่ได้ ที่สหกรณ์จำหน่ายสินค้าอุปโภคบริโภค แป้งขาวตอนนี้ขายแค่ครึ่งกิโลละ 1 เหมา 8 เฟิน แต่ร้านนี้กลับขายตั้ง 4 เหมา 5 เฟิน

ถึงจะไม่ต้องใช้คูปอง แต่ราคาก็โหดเกินไปหน่อย แพงกว่าข้างนอกตั้งสองสามเท่า แพงกว่าตอนเขาขายเนื้อเสียอีก

แต่จะแพงก็ต้องซื้ออยู่ดี “มีทั้งหมดเท่าไหร่?”

“ประมาณ 30 กว่าจินครับ”

“งั้นเอาหมดเลย ชั่งให้หน่อย”

“ได้เลยครับ ทั้งหมด 36 จิน 2 เหลี่ยง คิดแค่ 36 จิน รวม 16 หยวน 2 เหมา”

หวังเสี่ยวหม่าหยิบเงิน 16 หยวน 2 เหมาส่งให้ รับถุงแป้งมาลองยกดู รู้สึกว่าหนักเอาเรื่อง

แป้ง 30 กว่าจิน ถ้ากินคนเดียวก็น่าจะพออยู่ได้ประมาณหนึ่งเดือน

แต่ตัวเขาไม่ได้ชอบกินแป้งเท่าไรนัก ถ้าเทียบกับอาหารจำพวกแป้งแล้ว เขาชอบกินข้าวมากกว่า

พอเดินออกจากแผงนี้ หวังเสี่ยวหม่าก็แวะไปดูแผงขายข้าวสารอีกแผง คุณภาพข้าวดูไม่เลว น่าจะเป็นข้าวปีที่แล้ว ยังไม่ถึงกับเป็นข้าวเก่า

“เถ้าแก่ ข้าวสารขายยังไง?”

“ข้าวสารครึ่งกิโลละ 5 เหมา”

ข้าวสารแพงกว่าแป้งขาวเสียอีก แต่ตอนนี้หวังเสี่ยวหม่าเงินหนา จะกินของแพงขึ้นหน่อยก็ไม่เดือดร้อน

ที่สำคัญคือเขาชอบกินข้าวนี่แหละ ช่วยไม่ได้

“ได้เลย มีเท่าไหร่ฉันเอาหมด”

“ทั้งหมด 43 จิน คิด 21 หยวน 5 เหมา”

หวังเสี่ยวหม่าหิ้วถุงแป้งขาวกับถุงข้าวสารไปหาที่ลับตาคน เก็บของทั้งหมดเข้าไปในมิติ จากนั้นก็เดินเตร่ต่อในตลาดมืด

เขาเห็นแผงขายแป้งข้าวโพดหยาบอยู่หลายร้าน หรือที่เรียกกันว่าแป้งข้าวโพดบดหยาบ นี่แหละเป็นอาหารหลักที่คนส่วนใหญ่กินกันในยุคนี้ แต่เพราะรสชาติไม่ค่อยดี แถมกินแล้วระคายคอ หวังเสี่ยวหม่าจึงแค่มอง ไม่ได้ซื้อ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป