“เถ้าแก่ แป้งขาวขายยังไง?”
“แป้งสาลีชั้นดีของฉัน ราคา 4 เหมา 5 เฟินต่อครึ่งกิโล”
หวังเสี่ยวหม่าได้ยินแล้วก็อดจุ๊ปากไม่ได้ ที่สหกรณ์จำหน่ายสินค้าอุปโภคบริโภค แป้งขาวตอนนี้ขายแค่ครึ่งกิโลละ 1 เหมา 8 เฟิน แต่ร้านนี้กลับขายตั้ง 4 เหมา 5 เฟิน
ถึงจะไม่ต้องใช้คูปอง แต่ราคาก็โหดเกินไปหน่อย แพงกว่าข้างนอกตั้งสองสามเท่า แพงกว่าตอนเขาขายเนื้อเสียอีก
แต่จะแพงก็ต้องซื้ออยู่ดี “มีทั้งหมดเท่าไหร่?”
“ประมาณ 30 กว่าจินครับ”
“งั้นเอาหมดเลย ชั่งให้หน่อย”
“ได้เลยครับ ทั้งหมด 36 จิน 2 เหลี่ยง คิดแค่ 36 จิน รวม 16 หยวน 2 เหมา”
หวังเสี่ยวหม่าหยิบเงิน 16 หยวน 2 เหมาส่งให้ รับถุงแป้งมาลองยกดู รู้สึกว่าหนักเอาเรื่อง
แป้ง 30 กว่าจิน ถ้ากินคนเดียวก็น่าจะพออยู่ได้ประมาณหนึ่งเดือน
แต่ตัวเขาไม่ได้ชอบกินแป้งเท่าไรนัก ถ้าเทียบกับอาหารจำพวกแป้งแล้ว เขาชอบกินข้าวมากกว่า
พอเดินออกจากแผงนี้ หวังเสี่ยวหม่าก็แวะไปดูแผงขายข้าวสารอีกแผง คุณภาพข้าวดูไม่เลว น่าจะเป็นข้าวปีที่แล้ว ยังไม่ถึงกับเป็นข้าวเก่า
“เถ้าแก่ ข้าวสารขายยังไง?”
“ข้าวสารครึ่งกิโลละ 5 เหมา”
ข้าวสารแพงกว่าแป้งขาวเสียอีก แต่ตอนนี้หวังเสี่ยวหม่าเงินหนา จะกินของแพงขึ้นหน่อยก็ไม่เดือดร้อน
ที่สำคัญคือเขาชอบกินข้าวนี่แหละ ช่วยไม่ได้
“ได้เลย มีเท่าไหร่ฉันเอาหมด”
“ทั้งหมด 43 จิน คิด 21 หยวน 5 เหมา”
หวังเสี่ยวหม่าหิ้วถุงแป้งขาวกับถุงข้าวสารไปหาที่ลับตาคน เก็บของทั้งหมดเข้าไปในมิติ จากนั้นก็เดินเตร่ต่อในตลาดมืด
เขาเห็นแผงขายแป้งข้าวโพดหยาบอยู่หลายร้าน หรือที่เรียกกันว่าแป้งข้าวโพดบดหยาบ นี่แหละเป็นอาหารหลักที่คนส่วนใหญ่กินกันในยุคนี้ แต่เพราะรสชาติไม่ค่อยดี แถมกินแล้วระคายคอ หวังเสี่ยวหม่าจึงแค่มอง ไม่ได้ซื้อ