“เสี่ยวฮวา ในกระติกน้ำร้อนยังมีน้ำไหม ไปเทมาให้แม่อีกแก้วแล้วตั้งทิ้งไว้หน่อย น้ำแค่นี้ยังไม่พอชดเชยที่เสียไป เอ่อ... หมายถึงเหงื่อน่ะ”
“ลูกก็รู้นี่ คนเป็นไข้มักจะเหงื่อออกง่าย”
โจวเสี่ยวฮวาพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ แล้วทำตามอย่างว่าง่าย เทน้ำมาอีกแก้วและวางไว้ข้าง ๆ ให้เย็นลง
หลิวเฉี่ยวหลานอยากพลิกตัว แต่ร่างกายปวดระบมจนแทบไม่มีแรงแม้แต่น้อย ยิ่งเมื่อคืนฝนตก ผ้าห่มก็ชื้น นอนทับแล้วไม่สบายเอาเสียเลย
“แม่หิวไหม หนูไปหาอะไรให้กินดีไหม กินเยอะ ๆ จะได้หายป่วยเร็ว ๆ”
โจวเสี่ยวฮวาเป็นเด็กกตัญญู แถมยังเป็นเด็กดีไม่น้อย หลิวเฉี่ยวหลานรู้สึกปลื้มใจมาก “ไปเถอะ ทำอะไรง่าย ๆ ก็พอ อ้อ ทำเยอะหน่อยนะ ตอนนี้แม่เริ่มหิวแล้ว”
“ได้ค่ะแม่ หนูรู้แล้ว”
ผ่านไปพักใหญ่ สองแม่ลูกถึงได้กินมื้อที่ไม่รู้ว่าเป็นมื้อเช้าหรือมื้อกลางวันกันแน่
หลิวเฉี่ยวหลานลุกขึ้นมาแล้ว แต่ดูขี้เกียจจนไม่อยากขยับตัว ทว่าพอกินกลับคล่องแคล่วเอาเรื่อง หมั่นโถวที่เหลือจากเมื่อคืน เธอกินไม่กี่คำก็หมดไปลูกหนึ่ง
“แม่ค่อย ๆ กินนะ เดี๋ยวติดคอ”
“รู้แล้ว ลูกก็กินด้วยสิ”
“จริงสิแม่ ใครเอาผ้าห่มข้างนอกไปตากเหรอ”
“หนูเห็นมีคราบกองโตอยู่บนผ้า แถมยังเหม็นอีก เกิดอะไรขึ้นเหรอ”
หลิวเฉี่ยวหลานได้ยินแล้วก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย “อ๋อ พี่เสี่ยวหม่าของลูกเมื่อคืนดื่มหนักจนอาเจียนน่ะ เมื่อวานพี่เสี่ยวหม่าดื่มมาก แม่เลยไม่ให้เขากลับ”
โจวเสี่ยวฮวาฟังแล้วทำหน้าเหม็นเบื่อ ขมวดคิ้ว ก่อนจะถามด้วยความเป็นห่วงอยู่บ้าง “แล้วพี่เสี่ยวหม่าของหนูไม่เป็นไรใช่ไหม ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”