กระแสอุ่นร้อนที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ราวกับแช่อยู่ในน้ำร้อนจัด ความร้อนแผดเผาจนทั่วทั้งตัวร้อนผ่าว ผิวแดงก่ำ
“ร้อน ร้อนชะมัด ทำไมถึงร้อนขนาดนี้?”
เขารีบถอดเสื้อผ้าออกจากตัวแล้วโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ รองเท้าที่เท้าก็สะบัดหลุดลงพื้น
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกร้อนอยู่ดี ราวกับมีก้อนเพลิงลูกใหญ่ระเบิดขึ้นในร่าง แผดเผาทุกสิ่งจากภายในสู่ภายนอก
พริบตาเดียวเขาก็ออกจากมิติ ข้างนอกไม่รู้ว่าฝนตกหนักลงมาตั้งแต่เมื่อไร สายฝนเทกระหน่ำใส่ร่าง ทำให้เปียกโชกไปทั้งตัวในชั่วพริบตา
พอลมภูเขาพัดผ่าน ความเย็นก็แผ่ซ่านขึ้นมา เขาถึงได้รู้สึกสบายขึ้นไม่น้อย
คราบมันเหนียวข้นค่อย ๆ ซึมออกจากร่าง ย้อมผิวให้กลายเป็นสีเทาดำ
จากนั้นฝนที่เทลงมาก็ชะล้างคราบสกปรกเหล่านั้นออก เผยให้เห็นผิวด้านล่างที่ขาวสะอาดและเนียนละเอียดกว่าเดิม
แล้วคราบสกปรกก็ผุดออกมาอีก ฝนก็ชะล้างอีก วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ
หนังศีรษะคันยุบยิบมาตลอด หวังเสี่ยวหม่ายกมือขึ้นเกาโดยไม่รู้ตัว แต่กลับขยุ้มเส้นผมที่เปื้อนคราบมันหลุดติดมือมาเป็นกระจุกใหญ่
สายฝนสาดลงบนศีรษะ ราวกับน้ำหลากพัดกวาดผ่านทุ่งหญ้า เส้นผมทุกเส้นถูกชะล้างหลุดไปจนหมด เหลือเพียงหัวโล้นเงาวับอยู่ตรงนั้น
ไม่ใช่แค่ผมเท่านั้น แม้แต่ขนตามตัว คิ้ว ขนตา หนวดเครา และขนรักแร้ก็ถูกพัดหายไปพร้อมกัน ราวกับผืนดินหลังน้ำท่วมใหญ่ที่ไม่เหลือแม้แต่ต้นหญ้าสักต้น
“เฮ้ย! นี่มันอะไรกัน ทำไมถึงทำให้ฉันกลายเป็นหมูไร้ขนไปได้?”
หวังเสี่ยวหม่าตกใจลนลาน เขาอยากแข็งแกร่งขึ้นก็จริง แต่ไม่ได้อยากหัวล้านสักหน่อย