「จิ๊ ดูท่าแล้วของพวกนี้คงต้องไปซื้อที่สหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย ในตลาดมืดคงหาไม่เจอแล้ว」
ของในสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายมีครบ แถมยังขายถูกด้วย แต่ของที่นั่น ต่อให้เป็นแค่เข็มสักเล่มก็ต้องใช้คูปอง ไม่มีคูปอง ต่อให้มีเงินมากแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้
「จำได้ว่าพวกหม้อ ชาม กะละมัง เครื่องครัวกับเครื่องมืออะไรพวกนี้ ปกติใช้คูปองทั่วไปซื้อไม่ได้มั้ง ต้องใช้คูปองอุตสาหกรรมหรือเปล่า」
ตอนนี้เขาไม่มีคูปองติดมือสักใบ แต่ที่นี่คือตลาดมืด สิ่งที่มีมากที่สุดก็คือพวกพ่อค้าคูปอง
เขาไม่มีอารมณ์จะเสียเวลาเดินหาในฝูงชนอันแน่นขนัด ว่าพ่อค้าคูปองที่ซ่อนตัวอยู่ตรงไหนกันแน่ จึงเลิกเดินดูของแล้วมุ่งหน้าไปทางปากซอย
เขาไม่ได้คิดจะกลับบ้าน แต่ตั้งใจไปหาคนมีอิทธิพลในพื้นที่แถวนี้
ตลาดมืดใหญ่โตขนาดนี้ จะมีใครมีเส้นสายมากกว่าคนดูแลตลาดมืดได้อีกล่ะ?
หวังเสี่ยวหม่าเดินตามฝูงชนออกมาทางปากซอย ไม่นานก็เห็นชายสองคนยืนอยู่ตรงมุม ดูจากท่าทางแล้วแปดในสิบส่วนคงเป็นคนคุมความเรียบร้อยของตลาดมืด
เขาไม่ลังเล รีบเดินเข้าไปหา
「พี่ชายทั้งสอง ขอถามอะไรหน่อย ผมอยากหาคูปองอุตสาหกรรมสักหน่อย แต่หาคนไม่ได้ ไม่ทราบว่าพวกพี่พอมีช่องทางไหมครับ」
หวังเสี่ยวหม่าแกะบุหรี่เฟยหม่าซองหนึ่ง แล้วยื่นให้คนละมวน ส่วนตัวเองก็คาบไว้หนึ่งมวน จากนั้นจุดไฟให้ทีละคนด้วยไม้ขีดหัวหราน
เขาสูดควันเข้าปอดลึก ๆ รสชาติก็ใช้ได้ เพียงแต่ร่างกายนี้เพิ่งสูบบุหรี่เป็นครั้งแรกเลยยังไม่ค่อยชิน รู้สึกมึน ๆ อยู่นิดหน่อย
แต่ด้วยสภาพร่างกายของเขา อาการไม่สบายแค่นี้ก็หายไปอย่างรวดเร็ว
พอสองคนนั้นสูบบุหรี่ สีหน้าก็ดูเป็นมิตรขึ้นอย่างเห็นได้ชัด 「คูปองอุตสาหกรรมเหรอ? ฉันมีอยู่ จะเอาเท่าไหร่ล่ะ」