หลิวเฉี่ยวหลานดื่มไปไม่น้อยกว่าเขา ใบหน้าแดงระเรื่อดุจดอกท้อเดือนสาม เดินโซเซเล็กน้อย แต่ก็ยังยืนกรานเก็บกวาดโต๊ะจนสะอาดหมดจด ไม่เหลือร่องรอยใด ๆ
ตอนนี้ด้านนอกเริ่มมืดแล้ว ชนบทไม่มีความบันเทิงอะไร พอฟ้ามืดก็เข้านอนกันเป็นส่วนใหญ่
หวังเสี่ยวหม่ารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว อยากไปอาบน้ำเย็นที่ริมแม่น้ำ จึงเป็นฝ่ายเอ่ยขอตัวก่อน
“ป้าครับ งั้นผมไม่รบกวนแล้ว กลับก่อนนะครับ ป้าก็รีบพักผ่อนด้วย”
หวังเสี่ยวหม่าพูดจบก็เตรียมลงจากเตียงเตาดึงรองเท้ามาสวม แต่ไม่คิดว่าจะถูกหลิวเฉี่ยวหลานรั้งไว้ “เสี่ยวหม่า คืนนี้ไม่ต้องกลับหรอก นอนที่นี่เถอะ”
“ดื่มไปตั้งเยอะ จะให้ป้าสบายใจได้ยังไงถ้าปล่อยให้เธอออกไปนอนคนเดียว”
“เตียงเตาก็กว้างพอ ฟ้ามืดแล้วด้วย นอนค้างที่นี่สักคืนเถอะ อีกอย่างป้าลงกลอนประตูใหญ่แล้ว อย่าลำบากไปกลับเลย”
เดิมทีหวังเสี่ยวหม่าตั้งใจจะปฏิเสธ ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นบ้านคนอื่น นอนค้างก็ไม่ค่อยสะดวก
ยิ่งไปกว่านั้น ในบ้านมีแค่สองแม่ลูก เขาหนุ่มวัยกำลังโตมานอนที่นี่ก็ชวนให้คนเข้าใจผิดได้ง่าย
แต่เขาอยากกลับ หลิวเฉี่ยวหลานกลับไม่ยอม ปรี่เข้ามาผลักเขากลับขึ้นเตียงเตา แล้วยังเตะรองเท้าเขาไปไว้ข้าง ๆ
“เอาละ เสี่ยวหม่า ฟังป้านะ คืนนี้นอนที่นี่ ปูที่นอนเดี๋ยวเดียวก็เสร็จ”
หลิวเฉี่ยวหลานเดินโซเซขึ้นไปบนเตียงเตา ล้วงเครื่องนอนออกมาจากตู้ใต้เตียงแล้วปูให้เรียบร้อย
ก่อนหน้านี้โจวเสี่ยวฮวาก็ดื่มไปไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าคอไม่แข็ง ตอนนี้เริ่มไม่ได้สติแล้ว
พอปูที่นอนเสร็จ เธอก็ฟุบลงไปทันที ศีรษะน้อย ๆ แตะหมอนปุ๊บก็หลับสนิท ไม่รู้เรื่องรู้ราว
หวังเสี่ยวหม่าอยากยืนกรานกลับต่อ แต่ฤทธิ์สุรากำลังตีขึ้นมา แม้สติยังแจ่มชัด ทว่าร่างกายกลับเริ่มไม่อยู่ในบังคับ