ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว ในบรรดาคนอื่น ๆ ที่บาดเจ็บจากเหตุการณ์นั้น ยังมีอีกสองคนที่บาดเจ็บตรงจุดเดียวกันด้วย
เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องน่าเปิดเผย คนที่รู้จึงมีไม่มาก นอกจากคนระดับหัวแถวในหมู่บ้านแล้ว ชาวบ้านธรรมดาแทบไม่มีใครรู้
ถึงอย่างนั้น หลังจากหายดี โจวเถี่ยซานก็กลายเป็นคนอ่อนไหวผิดปกติ เอาแต่คิดว่าคนรอบข้างมองเขาแปลก ๆ ราวกับกำลังหัวเราะเยาะ
ช่วงนั้นโจวเถี่ยซานแทบจะอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ เดี๋ยวก็โมโห เดี๋ยวก็ขว้างปาข้าวของ
ต่อมาเขาจึงเลิกอยู่บ้านหลังเก่า แล้วสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นที่เชิงเขาและย้ายมาอยู่ที่นี่
เมื่ออยู่ห่างจากแหล่งชุมชนที่คนพลุกพล่านที่สุด อารมณ์ของโจวเถี่ยซานจึงสงบลงและกลับมาเป็นปกติ แต่ตัวเขากลับกลายเป็นคนเงียบขรึม นี่ต่างหากคือสาเหตุที่แท้จริงซึ่งทำให้ตระกูลโจวย้ายบ้านกะทันหัน
เมื่อได้ฟังความลับเช่นนี้ หวังเสี่ยวหม่าก็เบิกตากว้าง ตกตะลึงจนไม่รู้จะพูดอะไรดี
ตอนนี้เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตอนเด็ก ๆ โจวเถี่ยซานเคยพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านช่วงหนึ่งจริง ๆ ไม่นานหลังจากหายป่วยก็ย้ายออกไป
ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ว่ามีเบื้องลึกอะไร พอหลิวเฉี่ยวหลานเล่าให้ฟัง เขาถึงได้เข้าใจในทันที ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง
ร่างของเขาสะดุ้งวูบ ในหัวพลันมีแสงวาบขึ้นมา หากจำไม่ผิด ช่วงนั้นอารองของเขาก็เหมือนจะพักรักษาตัวอยู่ระยะหนึ่งเหมือนกัน
ถ้าไม่มีเรื่องของโจวเถี่ยซาน เขาคงคิดว่าเป็นแค่อาการบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยธรรมดา แต่พอรู้เรื่องที่โจวเถี่ยซานประสบมา ก็อดคิดมากไม่ได้: “ให้ตายสิ อารองของเราคงไม่ได้เป็นแบบนั้นเหมือนกันหรอกนะ?”
พอคิดถึงตรงนี้ หวังเสี่ยวหม่าก็อดเห็นใจครอบครัวนั้นไม่ได้ ถ้าเรื่องเป็นอย่างที่เขาเดาจริง ๆ บ้านนั้นก็ถือว่าซวยซ้ำซวยซ้อน