ยุคนั้น: ฉันเก็บมิติวิเศษได้จากลายตราในดิน

ตอนที่ 15 ยุคสมัย: ผมเก็บมิติได้จากที่ดินในหมู่บ้าน

7 นาที· 1.7K คำ

ลองคำนวณคร่าว ๆ หมูป่าสองตัวหนักรวมกันกว่าสองร้อยชั่ง พอถลกหนังเอาเครื่องในออกแล้ว เนื้อล้วนคงมีราวสองร้อยกว่าชั่ง ยังมีเนื้อติดกระดูกอีกกว่าร้อยชั่ง กับหัวหมูใหญ่สองหัว

เอาเข้าเมืองไปขาย น่าจะได้เงินไม่น้อย

หวังเสี่ยวหม่ามองท้องฟ้าด้านนอก เห็นว่าใกล้เที่ยงแล้ว จึงไม่กล้ารั้งเวลาอีก เขาจัดข้าวของอย่างง่าย ๆ แล้วออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าเข้าเมือง

จากหมู่บ้านของเขาไปถึงเมืองมีทางขึ้นเขากว่าสิบกิโลเมตร ถ้ายังไม่รีบเดินทาง เขากลัวว่าพรุ่งนี้จะไปไม่ถึงที่หมายเสียด้วยซ้ำ

ทางเขาเดินยากก็จริง แต่ก็ต้องดูว่าเป็นใคร หวังเสี่ยวหม่าตอนนี้ร่างกายแข็งแรงและมีเรี่ยวแรงดี เดินรวดเดียวไปกว่าสิบลี้โดยไม่หอบสักนิด

ถ้าเป็นเมื่อสองวันก่อน เขาคงไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ แต่เพียงสองวันสั้น ๆ ร่างกายของเขากลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณหมาป่าแห่งโชคลาภที่ตกลงมาจากฟ้า

พูดกันตามตรง จนถึงตอนนี้เขาก็ยังแทบไม่อยากเชื่อ รู้สึกว่าทุกอย่างเหมือนฝันไป ช่างไม่สมจริงเอาเสียเลย

จู่ ๆ ก็มีหมาป่าแห่งโชคลาภตกลงมาจากฟ้า กระแทกเข้ามาในบ้านของเขา แล้วเอาลูกแก้ววิเศษเม็ดนั้นมามอบให้

จากนั้นเขาก็กลืนลูกแก้ววิเศษลงไปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ถึงได้มีความสามารถอย่างทุกวันนี้

ทุกอย่างช่างบังเอิญและเกิดขึ้นกะทันหันเหลือเกิน ต่อให้เล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อ

เดินต่อไปอีกพักหนึ่ง ไม่นานเขาก็มาถึงสถานที่ซึ่งเมื่อคืนวานใช้สับเปลี่ยนซากหมาป่า

หลังฝนตกหนักตลอดคืน ที่นี่แทบไม่เหลือร่องรอยใด ๆ สะอาดยิ่งกว่าที่ที่มีคนตั้งใจเก็บกวาดเสียอีก

จังหวะนั้นเอง เสียงกีบม้าก็ดังมาจากที่ไกล ๆ หวังเสี่ยวหม่าคิดแล้วก็หลบเข้าไปในมิติ ไม่นานนักก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งควบม้าพุ่งเข้ามา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป