ยุคนั้น: ฉันเก็บมิติวิเศษได้จากลายตราในดิน

ตอนที่ 42 บ้านของเถียนเหวินจิ้ง!

6 นาที· 1.4K คำ

คราวนี้ทั้งคู่เตรียมใจไว้แล้ว จึงไม่เกิดเรื่องน่าอึดอัดเหมือนครั้งก่อน ทว่าเมื่อสบตากันเมื่อไร ก็ต้องมีคนหนึ่งรีบหลบสายตาก่อนทุกที

“พี่เถียน นั่งเรียบร้อยหรือยัง? ถ้าเรียบร้อยแล้ว ผมจะออกตัวนะครับ”

“อืม นั่งเรียบร้อยแล้ว ขี่ช้า ๆ หน่อยนะ”

“ได้เลยครับ พี่เถียนบอกทางมาได้เลย เดี๋ยวเราไปกัน”

“ไปทางนั้น บ้านฉันอยู่ทางนั้น”

คราวนี้หวังเสี่ยวหม่าไม่ได้ออกแรงถีบมากเหมือนครั้งแรก ตอนนั้นบนรถมีของอยู่ไม่น้อย หากไม่ออกแรงถีบให้เร็ว รถสามล้อก็แทบไม่ขยับ

อีกอย่าง บนรถยังมีถุงธัญพืชอยู่หลายถุง เถียนเหวินจิ้งนั่งอยู่บนนั้น หวังเสี่ยวหม่าจึงไม่กลัวว่าเธอจะกระเทือน

แต่ครั้งนี้ต่างออกไป บนรถมีแค่คนเดียว รถเบา ถีบได้ไม่เหนื่อย หวังเสี่ยวหม่าจึงดูสบาย ๆ กว่าเดิมมาก

ยิ่งคิดว่าบนรถไม่มีเบาะรอง ทั้งยังกลัวว่าเอวของเถียนเหวินจิ้งจะยิ่งเจ็บเพราะแรงกระแทก คราวนี้หวังเสี่ยวหม่าจึงขี่ได้นุ่มนวลกว่าเดิมมาก

เขาค่อย ๆ ปั่นไปตามทางที่เถียนเหวินจิ้งบอกอย่างไม่รีบร้อน

บ้านของเถียนเหวินจิ้งอยู่ห่างจากสหกรณ์จัดซื้อขายประมาณสองช่วงถนน ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็มาถึง เป็นบ้านหลังเล็กที่มีลานส่วนตัว

เถียนเหวินจิ้งขยับก้นเล็กน้อย ก่อนหยิบกุญแจจากกระเป๋ายื่นให้ “ดอกที่สาม ดอกที่ยาวที่สุดนั่นแหละ”

หวังเสี่ยวหม่ารับกุญแจมาไขแม่กุญแจที่ประตู แล้วผลักบานประตูเปิด สิ่งแรกที่เห็นคือลานบ้านเล็ก ๆ

ลานไม่กว้างนัก แต่จัดเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย ตรงโคนกำแพงด้านตะวันตกมีกองฟืนที่ผ่าไว้แล้วอยู่ไม่น้อย ส่วนลานบ้านข้าง ๆ ซึ่งมีเพียงกำแพงกั้น ยังได้ยินเสียงเด็ก ๆ เล่นกันอย่างสนุกสนาน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป