คราวนี้ทั้งคู่เตรียมใจไว้แล้ว จึงไม่เกิดเรื่องน่าอึดอัดเหมือนครั้งก่อน ทว่าเมื่อสบตากันเมื่อไร ก็ต้องมีคนหนึ่งรีบหลบสายตาก่อนทุกที
“พี่เถียน นั่งเรียบร้อยหรือยัง? ถ้าเรียบร้อยแล้ว ผมจะออกตัวนะครับ”
“อืม นั่งเรียบร้อยแล้ว ขี่ช้า ๆ หน่อยนะ”
“ได้เลยครับ พี่เถียนบอกทางมาได้เลย เดี๋ยวเราไปกัน”
“ไปทางนั้น บ้านฉันอยู่ทางนั้น”
คราวนี้หวังเสี่ยวหม่าไม่ได้ออกแรงถีบมากเหมือนครั้งแรก ตอนนั้นบนรถมีของอยู่ไม่น้อย หากไม่ออกแรงถีบให้เร็ว รถสามล้อก็แทบไม่ขยับ
อีกอย่าง บนรถยังมีถุงธัญพืชอยู่หลายถุง เถียนเหวินจิ้งนั่งอยู่บนนั้น หวังเสี่ยวหม่าจึงไม่กลัวว่าเธอจะกระเทือน
แต่ครั้งนี้ต่างออกไป บนรถมีแค่คนเดียว รถเบา ถีบได้ไม่เหนื่อย หวังเสี่ยวหม่าจึงดูสบาย ๆ กว่าเดิมมาก
ยิ่งคิดว่าบนรถไม่มีเบาะรอง ทั้งยังกลัวว่าเอวของเถียนเหวินจิ้งจะยิ่งเจ็บเพราะแรงกระแทก คราวนี้หวังเสี่ยวหม่าจึงขี่ได้นุ่มนวลกว่าเดิมมาก
เขาค่อย ๆ ปั่นไปตามทางที่เถียนเหวินจิ้งบอกอย่างไม่รีบร้อน
บ้านของเถียนเหวินจิ้งอยู่ห่างจากสหกรณ์จัดซื้อขายประมาณสองช่วงถนน ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็มาถึง เป็นบ้านหลังเล็กที่มีลานส่วนตัว
เถียนเหวินจิ้งขยับก้นเล็กน้อย ก่อนหยิบกุญแจจากกระเป๋ายื่นให้ “ดอกที่สาม ดอกที่ยาวที่สุดนั่นแหละ”
หวังเสี่ยวหม่ารับกุญแจมาไขแม่กุญแจที่ประตู แล้วผลักบานประตูเปิด สิ่งแรกที่เห็นคือลานบ้านเล็ก ๆ
ลานไม่กว้างนัก แต่จัดเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย ตรงโคนกำแพงด้านตะวันตกมีกองฟืนที่ผ่าไว้แล้วอยู่ไม่น้อย ส่วนลานบ้านข้าง ๆ ซึ่งมีเพียงกำแพงกั้น ยังได้ยินเสียงเด็ก ๆ เล่นกันอย่างสนุกสนาน