เถียนเหวินจิ้งเผยสีหน้าจนใจ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ปั่นจักรยานอยู่ดี ๆ รถก็เสียการควบคุมขึ้นมา ฉันยังไม่ทันตั้งตัวก็ชนกำแพงแล้ว”
หวังเสี่ยวหม่าพยักหน้า ทำท่าครุ่นคิด ก่อนเดินไปดูรถสามล้อที่พลิกคว่ำอยู่ แล้วชี้ไปที่โซ่รถ “พี่เถียน น่าจะเป็นเพราะโซ่หลุดครับ”
“โซ่หลุดเหรอ?” เถียนเหวินจิ้งชะงัก ก่อนจะเดินเข้ามาดูใกล้ ๆ โซ่รถหลุดออกจากเฟืองจริง ๆ “หลุดจริงด้วย รถบ้าเอ๊ย เกือบทำฉันตกตายแล้วไหมล่ะ”
เห็นข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น เถียนเหวินจิ้งก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง “โอ๊ย ของหล่นออกมาหมดเลย ไม่รู้ว่ามีอะไรเสียหายหรือเปล่า”
“ของพวกนี้เป็นของสหกรณ์จัดซื้อขายทั้งนั้น ถ้าทำเสียหายขึ้นมาคงอธิบายยาก”
หวังเสี่ยวหม่ากวาดตามอง เห็นว่าของมีอยู่ไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่ไม่ใช่ของแตกง่าย จึงไม่ได้เสียหายอะไร
เถียนเหวินจิ้งก้มตัวลงตามสัญชาตญาณ ตั้งใจจะยกรถขึ้นก่อน แต่พอขยับก็เจ็บจนหน้าเบ้ สูดปากเฮือกใหญ่ เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
เห็นดังนั้น หวังเสี่ยวหม่าก็รีบประคองเธอไว้ “พี่เถียน อย่าขยับมั่วสิครับ เดี๋ยวแผลจะยิ่งหนักกว่าเดิม”
“ที่เหลือผมจัดการเอง พี่นั่งพักอยู่ข้าง ๆ ก็พอ”
พูดจบ หวังเสี่ยวหม่าก็หันไปจัดการทันที เขาตรวจดูโซ่ใต้รถก่อน โซ่ไม่ได้ขาด แค่หลุดออกมาเท่านั้น จัดการได้ไม่ยาก
งานนี้ง่ายมาก เขาขยับมืออยู่ไม่กี่ครั้งก็ใส่โซ่กลับเข้าที่เรียบร้อย เพียงแต่มือเลอะไปหน่อย
จัดการเสร็จแล้ว เขาจึงยกรถขึ้น ตั้งหลักเดินวนดูรอบคัน รถไม่ได้เสียหาย มีแค่ของหล่นออกมาไม่น้อย เขาก้มเก็บของที่กระจัดกระจายใส่รถทีละชิ้น