ซ่งชิงหรูแทบจะกระโดดพรวดลงจากเตียง “อะไรนะ?!”
พี่ใหญ่ไม่มีทางโกหกเรื่องแบบนี้
ความทรงจำของเธอก็ไม่มีทางผิดพลาด!
ชาติก่อนเธอเคยเจอเด็กผู้ชายคนนั้นชัด ๆ แถมยังเคยใช้เวลาร่วมกับเขาอยู่พักหนึ่ง!
เขาจะไม่มีตัวตนได้ยังไงกัน...
ตกลงมันผิดพลาดตรงไหนกันแน่?!
ซ่งชิงหรูอยากให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับพี่ใหญ่มากกว่านี้ แต่กลับพบว่าตัวเองพูดอะไรไม่ออกเลย
ชาติก่อนเธอเกลียดซ่งเซี่ยเหมย เกลียดแม่เลี้ยงคนนี้ ดังนั้นย่อมเกลียดลูกชายที่แม่เลี้ยงพามาด้วย
เธอพยายามหลีกเลี่ยงการอยู่ร่วมกับพวกเขาให้มากที่สุด แม้แต่บ้านก็ยังไม่อยากอยู่เกินจำเป็น แล้วจะมีอารมณ์ที่ไหนไปสนใจลูกเลี้ยงที่จู่ ๆ ก็โผล่มาคนหนึ่ง?
ส่วนชื่ออะไรพวกนั้น ก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่เรื่อย ล้วนเป็นชื่อปลอมทั้งนั้น
แม้แต่ใบหน้าที่ซ่งชิงหรูจำได้เพียงใบเดียว...
ก็ยังเห็นไม่ชัด
เด็กผู้ชายคนนั้นดูเหมือนจะเสียโฉมด้วยเหตุผลบางอย่าง ถึงได้สวมหน้ากากอนามัยอยู่ทุกวัน เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง
ซ่งชิงหรูเพิ่งจะนึกออกว่าอยากบอกเบาะแสนี้ให้พี่ใหญ่ฟัง ก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่า...
เดี๋ยวก่อนสิ
เด็กผู้ชายคนนั้นอายุเท่ากับเธอและซ่งเซี่ยเหมย
จงใจปิดบังใบหน้า... แถมยังเป็นครอบครัวเดียวกันอีก
ซ่งชิงหรูเกิดข้อสันนิษฐานอันกล้าหาญขึ้นมา เธอมองพี่ใหญ่แล้วพูดว่า “เขาอาจจะมีแผลบนหน้า แต่ก็อาจเป็นเพราะหน้าตาคล้ายลูกสาวของตระกูลซ่งมหาเศรษฐี โดยเฉพาะช่วงครึ่งล่างของใบหน้าที่คล้ายกันมาก”
ฝาแฝดชายหญิงปกติไม่ได้หน้าตาเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว แต่เพื่อความรอบคอบ จึงต้องปิดบังใบหน้าไว้
“ตระกูลซ่ง?”
เซี่ยจี้ยานทวนสองคำนี้ แววตาที่มองซ่งชิงหรูก็ยิ่งประหลาดขึ้นทุกที
เรื่องราวซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
ข้อมูลที่เธอเปิดเผยออกมา... มากเกินไป
เดิมทีเซี่ยจี้ยานคิดว่าความลับของซ่งชิงหรูเกี่ยวข้องกับชาติกำเนิดของเธอ ไม่นึกเลยว่าตอนนี้เธอจะรู้แม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวของแม่เลี้ยงเขา
น่าสนใจจริง ๆ
เธอไปได้ข่าวพวกนี้มาจากไหนกันแน่?
เซี่ยจี้ยานเริ่มนึกย้อนถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ในงานแต่งเมื่อครู่อีกครั้ง