ซ่งชิงหรูกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยตอนประมาณสองทุ่ม
เพราะต้องวุ่นกับการเตรียมงานแต่ง บรรดาคนรับใช้ของตระกูลเซี่ยส่วนใหญ่จึงไปช่วยงานที่โรงแรมกันหมด บ้านเลยเงียบเหงาวังเวง
ซ่งชิงหรูที่เพิ่งกลับมาตั้งแต่เช้าตรู่เดินเข้าประตูหน้าอย่างเปิดเผย ก่อนจะกลับเข้าห้องไป
กินมื้อเช้าก่อน แล้วค่อยนอนชดเชยสักงีบ
ยังไงงานแต่งก็เริ่มตอนเที่ยง ยังทันเวลาอยู่
ซ่งชิงหรูหลับยาวไปจนถึง 11 โมง พอเห็นเวลาบนโทรศัพท์ก็สะดุ้งโหยง
ถึงเธอจะไม่ได้เห็นงานแต่งนี้เป็นเรื่องสำคัญอะไร แต่ในฐานะแขก ถ้าหลับเลยเวลาแล้วไม่ไปงานก็ดูเสียมารยาทอยู่เหมือนกัน
ทว่าพอซ่งชิงหรูลงมาชั้นล่าง กลับเห็นเซี่ยจิงหลานกับเหยียนอู๋อวี๋ยังนั่งกินอาหารกันอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่ที่โต๊ะ
เซี่ยจิงหลานยังเรียกให้เธอมานั่งกินด้วย บอกว่าวันนี้เชฟของโรงแรมที่จัดงานฝีมือห่วยแตกสุด ๆ ไปถึงก็มีแต่ต้องอดข้าว
ซ่งชิงหรูนั่งลงอย่างว่าง่าย ระหว่างที่เธอกินอาหาร ป้าหวังก็ช่วยถักเปียสวย ๆ ให้ไปด้วย
เหยียนอู๋อวี๋ขมวดคิ้วมองทรงผมของซ่งชิงหรู ก่อนพูดว่า “เรียบง่ายเกินไป”
เมื่อวานมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในห้องถักผมทรงซับซ้อนมาก เพื่อน ๆ ต่างพากันมามุงดู ซ่งชิงหรูก็แอบมองอยู่หลายครั้ง
เหยียนอู๋อวี๋เดาว่าเธอน่าจะชอบ
เขาจึงหันไปพูดกับป้าหวังว่า “ไปขอเงินจากพ่อบ้านแล้วไปเรียนทำผมสิ โบนัสรายเดือนเพิ่มเป็นสองเท่า ถือเป็นค่าตอบแทนของเธอ”
ป้าหวังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มดีใจแล้วกล่าวขอบคุณคุณชายอู๋อวี๋
ที่จริงเหยียนอู๋อวี๋คิดว่าจ้างคนจากข้างนอกมาดูแลเรื่องทำผมและจัดชุดให้ซ่งชิงหรูโดยเฉพาะน่าจะดีที่สุด อย่างไรป้าหวังก็อายุไม่น้อยแล้ว ต่อให้ตั้งใจเรียนเรื่องพวกนี้ ก็อาจทำได้ไม่ดีเท่ามืออาชีพ