แววตาฆ่าแวบผ่านดวงตาชายผู้นั้น มือของเขาเตรียมจะยกขึ้น
ตึง!
วัวดำตัวใหญ่ลุกขึ้นยืนในตอนนั้นเอง เท้าทั้งสองข้างเตะเข้าที่แผ่นหลังของชายคนนั้นอย่างจัง ราวกับก้อนหินยักษ์กระแทก เสียงกระดูกหักดังกร๊อบแกร๊บ
ชายคนนั้นตกใจสุดขีด อ้าปากพ่นเลือดออกมาเต็มปาก สมองถูกเขย่าจนพร่าเลือน ร่างกายเซถะไปข้างหน้า
เฉินสวินอกกระเพื่อม อะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน แต่กลับเยือกเย็นอย่างที่สุด เขาดึงขวานผ่าภูเขาออกจากเอว ฟันฉับลงบนคอของชายคนนั้นอย่างแรง
แม้จะคุมแรงแล้ว แต่ก็ยังลึกถึงกระดูก ขวานผ่าภูเขาติดคาอยู่ในกระดูก เฉินสวินเลอะเลือดเต็มใบหน้า เขาหายใจหอบไม่หยุด
“เจ้าวัว ลงมือเลย”
เฉินสวินรูม่านตาสั่นเล็กน้อย เขาหยิบเชื้อไฟออกมา รอบตัวเต็มไปด้วยฟืนแห้ง วัวดำตัวใหญ่ไม่กล้าอืดอาด ขุดหลุมอยู่ข้าง ๆ
เปลวไฟโหมไหม้บนพื้น เผาศพทำลายหลักฐาน แม้แต่ขี้เถ้ายังโปรยทิ้ง คนหนึ่งกับวัวหนึ่งเร่งลบร่องรอยทั้งหมดอย่างรวดเร็ว แถมยังจัดฉากที่เกิดเหตุอีกนิดหน่อย ของที่ติดตัวชายคนนั้นมาไม่กล้าแตะต้องแม้แต่ชิ้นเดียว
พวกเขาออกวิ่งทันที วิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ...
เขา เฉินสวิน ขอสาบานเลยว่า ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่วิ่งได้เร็วขนาดนี้ ไอ้วัวดำตัวใหญ่นี่วิ่งเร็วกว่าเขาอีก
สองชั่วยามต่อมา คนกลุ่มหนึ่งมาถึงที่เกิดเหตุ ทุกคนขมวดคิ้ว “เจ้าสำนัก ตอนนั้นหลิวเถียนหยุดอยู่ตรงนี้”
“ทำไม”
“มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งจูงวัวดำตัวใหญ่ คิดว่าศิษย์พี่หลิวคงอยากซื้อวัวดำของเขาไปบำรุงกำลังให้ศิษย์น้องใหม่”
“เหอะ”
เจ้าสำนักยืนบนกิ่งไม้ เอามือไพล่หลัง สังเกตสภาพพื้นดิน “มีรอยไหม้ รอยเท้าสับสนไปหมด แยกทิศทางไม่ออก”