"เจ้าหนุ่มนี่ เหตุใดจึงอ้ำอึ้งเช่นนี้? กลัวก็คือกลัว ไม่กลัวก็คือไม่กลัว ปู่ลวี่ของเจ้ายังจะหัวเราะเยาะเจ้าหรือ?"
ลวี่เจิ้นเบิกตาโต จ้องมองเกาหยางด้วยสีหน้าไม่พอใจยิ่ง
เกาหยางมองใบหน้าดุดันน่าเกรงขามของลวี่เจิ้นที่ยากจะเอ่ยชม
แม้เขาจะคิดว่าหากดับไฟแล้วก็ไม่ต่างกัน รูปร่างถึงจะหัวใจสำคัญ แต่ใบหน้าก็มิอาจแย่เกินไปนัก
ธิดาที่ลวี่เจิ้นให้กำเนิดมา ความน่าจะเป็นที่นางจะงามหรือไม่งาม...
เกาหยางเห็นว่าจำเป็นต้องพิจารณาความเสี่ยงอยู่บ้าง
"ท่านปู่ลวี่ เชิญกล่าวเถิด เด็กน้อยจะพยายามตอบ" เกาหยางเอ่ยขึ้นในที่สุด
ลวี่เจิ้นมิรู้ว่าความคิดของเกาหยางเป็นเช่นไร มิฉะนั้นเพียงคำพูดที่ว่า 'ทะเลร้อยสายธาร ณ ที่กว้างใหญ่ จึงรองรับได้มาก' นี้ เขาก็จะต้องกำจัดเกาหยางเสีย
"ฮ่าๆๆ เจ้าหนุ่มดี กล้าพอ!"
"ดีกว่าบิดาของเจ้าอีก!"
ลวี่เจิ้นกล่าวพลางหัวเราะลั่น
เกาเฟิงมีสีหน้ากระอักกระอ่วน นี่มันเรื่องอะไรกัน อยู่ดีๆ ยังมาโจมตีเขาอีกเล่า?
แถมตัวเขายังยืนอยู่ตรงนี้ด้วย!
ช่างไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเสียเลย!
"อย่าหาว่าข้าผู้เฒ่ารังแกเด็กน้อยเช่นเจ้าเลย คำถามของข้านี้ก็มิได้ยาก เพียงดังที่เจ้าเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ หากข้านำทัพไปล้อมเมืองตามวิธีที่เจ้าเคยว่ามา แล้วหากเจ้าเป็นแม่ทัพฝ่ายรักษาเมือง เจ้าจะแก้ไขสถานการณ์เช่นไร?"