ศีลธรรมโลกเสื่อมสามร้อยปี เกี่ยวอะไรกับข้า

ตอนที่ 7 เมืองหลินเจียงคับขัน ปณิธานของอู่จ้าว

8 นาที· 1.8K คำ

เวลานี้ เกาหยางและเกาเฟิงก็ลงจากรถม้า ผลักประตูจวนกั๋วกงออก

เกาเฟิงหน้าบึ้งตึง เดินตรงไปยังเรือนหลัง

ส่วนเกาหยางก็มุ่งหน้ากลับห้องตนเองเช่นกัน

ติ้งกั๋วกงเป็นประมุขแห่งหกกั๋วกงของมหาจักรวรรดิเฉียน ชาติตระกูลสูงศักดิ์ ยิ่งประกอบกับเกาเทียนหลงประหนึ่งเทพสงคราม ชั่วชีวิตหาได้พ่ายแพ้ยาก ได้รับพระราชทานรางวัลมากมาย

ภายในจวนเกา ช่างกว้างใหญ่ไพศาลน่าเกรงขาม

ตามความทรงจำ เกาหยางอ้อมเนินหินจำลองหลายลูก เดินตามระเบียงทางเดินยาวจากเรือนนอกถึงเรือนใน สุดท้ายก็ถึงห้องของตน

เกาหยางทิ้งตัวลงบนเตียงนอนทันที ผ้าปูที่แห้งสะอาด ชวนให้ทุกอณูทั่วร่างโหยหาอย่างละโมบ

“สุขใจ!”

นอนบนเตียงในอิริยาบถที่สบายที่สุดแล้ว เกาหยางในใจก็เริ่มวางแผนครุ่นคิด

แม้สกุลเกากำลังตกต่ำ แต่ถึงอย่างไรอูฐที่ผอมตายก็ยังใหญ่กว่าม้า หนึ่งกั๋วกง หนึ่งขุนนางขั้นสาม สถานะนี้เพียงพอให้เขาเดินขวางในฉางอันได้

ตอนนี้ เพียงเกาะขาอันขาวผ่องของฝ่าบาทไว้ ชีวิตน้อยๆ ในฉางอันของเขา ช่างนึกไม่ถึงเลยทีเดียว

นั่นถึงจะเรียกว่าสุขสบายไร้กังวล

“ไม่รู้ฝ่าบาทจะพระราชทานตำแหน่งขุนนางใดให้…”

เมื่อข้ามภพมาสู่ยุคโบราณแล้ว ในฐานะบุรุษสูงเจ็ดฉื่อ ย่อมต้องสร้างคุณงามความดี สร้างผลงานสักเรื่อง

ขณะเกาหยางกำลังคิดฟุ้งซ่าน ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างแรง

เด็กหญิงผมเปียหางม้าคนหนึ่ง อายุราวหกเจ็ดขวบปรากฏแก่สายตา

เด็กหญิงมีใบหน้าน่ารักน่าชัง ดวงตากลมโตดำขลับ

พอเห็นเกาหยาง เด็กหญิงก็ร้องไห้โฮขึ้นทันที

“ฮือ ๆ ๆ”

“ท่านพี่ เหตุใดท่านถึงไม่ตาย?”

“……”

เกาเฟิงเดินทางมาถึงห้องที่อยู่ตรงกลางสุดของเรือนในตลอดทาง เขาผลักประตูอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็คำนับเกาเทียนหลงด้วยความเคารพ

“คารวะท่านพ่อ”

มหาจักรวรรดิเฉียนปกครองด้วยความกตัญญู ผู้น้อยพบผู้ใหญ่ต้องคารวะอย่างนอบน้อม

เกาเทียนหลงสีหน้าเรียบเฉย กำลังจัดวางหมากบนกระดาน “เรื่องของหยางเอ๋อร์ ข้ารู้หมดแล้ว”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป