หนิงอี่หล่างกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ระหว่างผมกับเธอไม่มีอะไรต้องพูดกัน”
เขาเหลือบมองแสงไฟสลัวนอกหน้าต่าง สีหน้ายิ่งหม่นหมองลง
เปี้ยนอวี่เหิงขมวดคิ้ว ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “งั้นผมจะหาหมอจีนเก่ง ๆ มาช่วยปรับสมดุลร่างกายให้เธอ”
หนิงอี่หล่างนวดหว่างคิ้ว “อืม”
นอกหน้าต่างรถ ฝนเม็ดเล็ก ๆ เริ่มโปรยลงมาไม่ขาดสาย แต่ละหยดกระแทกลงกลางใจเขา
ไม่ต่างจากน้ำตาที่โจวเหวินม่านเพิ่งหลั่งต่อหน้าเขา ความรู้สึกแตกสลายแผ่คลุมไปทั่วฟ้าดิน
พูดจบ หนิงอี่หล่างก็กดวางสายอย่างเด็ดขาด
จากนั้นเขาโทรหาพ่อบ้าน น้ำเสียงยังคงเย็นชา “ปูพรมให้ทั่วทุกมุมบ้าน ภายในวันนี้ต้องจัดการให้เรียบร้อย”
พ่อบ้านรับคำ ในห้องนอนของพวกเขาปูพรมอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้โจวเหวินม่านบอกว่าไม่ชอบให้ปูพรมในบริเวณอื่น พ่อบ้านจึงเก็บออกตามที่เธอต้องการ
หลังหนิงอี่หล่างออกไปได้ไม่นาน โจวเหวินม่านก็ส่งข้อความวีแชตหาหลี่มู่ฉี【ช่วยไปดูพ่อแม่ฉันที่โรงพยาบาลหน่อย】
หลี่มู่ฉีอารมณ์ไม่ดีเพราะเรื่องของโจวเหวินม่าน แต่ดึกดื่นขนาดนี้เธอไม่กล้ารบกวนอีกฝ่าย หลังเลิกงานจึงไปดื่มเหล้าที่บาร์
ตอนนี้เธอยังดื่มอยู่ พอเห็นข้อความวีแชตของโจวเหวินม่านก็รีบร้อนโทรกลับทันที
“ม่านม่าน เป็นอะไรไป อย่าบอกนะว่าถูกไอ้ผู้ชายเฮงซวยหนิงกักตัวไว้?”
โจวเหวินม่านส่งเสียงหึ
หลี่มู่ฉีรีบจะช่วยแจ้งตำรวจ “ฟังนะ นี่เป็นการกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยผิดกฎหมาย อย่ากลัวไปเลย ฉันจะแจ้งตำรวจให้”
โจวเหวินม่านรีบห้ามเธอ แล้วเล่าเรื่องที่ตัวเองตกอยู่ในกำมือของหนิงอี่หล่างให้ฟัง