หลังจัดการเรื่องราวที่เหลือเรียบร้อย วอลล์ก็ประกาศยุบแถว เหล่าทหารต่างดีใจ รีบรับเงินแล้วจับกลุ่มกันออกไป
วอลล์จัดเสื้อผ้าของตนให้เรียบร้อย เขาสวมชุดลำลองสีเทาอมเขียว หิ้วของบำรุงที่เพิ่งซื้อจากเขตเมืองบน แล้วพาชิงหลางมุ่งหน้าไปยังบ้านของเทด สหายสนิทของเขา
ช่วงหลายวันนี้ในที่สุดก็พอมีเวลาว่าง วอลล์ตั้งใจจะไปดื่มเหล้าและคุยโวกับเทด แต่ทหารยามที่ประตูเมืองกลับบอกว่าเทดลางานไปหนึ่งสัปดาห์
ที่แท้ภรรยาของเทดตั้งครรภ์ ทั้งคู่จึงไปเมืองจวินหยิงเพื่อเยี่ยมนักบวช ขอพรจากเทพเจ้าให้ลูกน้อยคลอดออกมาอย่างปลอดภัยและเติบโตแข็งแรง
“ไม่รู้ว่าเจ้านั่นกลับมาหรือยัง”
ไม่นานนัก อาคารสามชั้นก็ปรากฏตรงหน้า วอลล์จัดปกเสื้อให้เข้าที่ ก่อนก้าวไปเคาะประตูเบา ๆ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก~
“ใครหรือ? มีธุระอะไร?” หลังเสียงฝีเท้าแผ่วเบา เสียงหญิงสาวก็ดังถามมาจากหลังประตู
วอลล์เอ่ยอย่างสุภาพว่า “สวัสดียามเช้า ท่านหญิง ข้าชื่อวอลล์ วิโตยา เป็นสหายของเทด มาเยี่ยมเขาขอรับ”
ประตูส่งเสียงคลิก ก่อนหญิงวัยกลางคนที่มีสีหน้าประหลาดใจจะเดินออกมา นางกล่าวอย่างยินดีว่า “วอลล์หรือ? วอลล์ที่เคยเล่นกับเทดตอนเด็ก ๆ น่ะหรือ? เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย!”
วอลล์มองหญิงผู้นั้น ใบหน้าของนางซ้อนทับกับภาพในความทรงจำ—สตรีแสนอ่อนโยนที่มักยัดลูกอมใส่มือเขา เขาเองก็ยินดีไม่น้อย พลางกล่าวว่า “ท่านหญิงมาร์ธา ไม่ได้พบกันเสียนาน ท่านยังงดงามเช่นเดิม เห็นแล้วชวนให้ดีใจจริง ๆ!”
ท่านหญิงมาร์ธายิ้มพลางโอบกอดวอลล์ แล้วยกมือขึ้นลูบแก้มเขา น้ำตาเอ่อคลอในดวงตา