ฉึก! ฉึก!
ขวานด้ามยาวปลายแหลมสองเล่มแทงทะลุเยื่อบางอันเปราะปริน แล้วปักลึกเข้าไปตรงข้อต่อโคนขาของแมงมุมยักษ์ ส่วนขวานด้ามยาวปลายแหลมที่เหล่าทหารแทงเข้าใส่ตัวอื่นกลับถูกกระดองหนาหนักของมันปัดกระเด็น เหลือเพียงรอยลึกไว้เท่านั้น
“กรี๊ด—ซี้ด—!”
แมงมุมยักษ์ที่บาดเจ็บพลันส่งเสียงร้องแหลมบาดหู ทำให้วอลล์ซึ่งอยู่ใต้เขี้ยวของมันพอดีหูอื้อและเวียนหัว
เหล่าทหารฝืนความไม่สบายกายแล้วบุกโจมตีต่อ บ้างยังคงแทงข้อต่อและดวงตาของแมงมุมยักษ์ บ้างพยายามใช้ตะขอของขวานด้ามยาวปลายแหลมฉีกกระดองภายนอกของมัน ส่วนทหารอีกสองนายใช้ศาสตราค้ำยันตัวแมงมุมยักษ์ พยายามพลิกมันหงายเพื่อช่วยหัวหน้าที่ติดอยู่ข้างใต้
แต่แมงมุมยักษ์ตัวนี้มีขนาดมหึมา ขาของมันก็ยาวน่าขนลุก แถมยังแข็งแกร่งอย่างยิ่ง เมื่อพบว่าตนถูกล้อม มันยังแบ่งสมาธิส่วนหนึ่งมาเหวี่ยงขาอันยาวเหยียด หวังขับไล่เหล่าทหารที่อยู่รอบด้าน
การต่อสู้ตกอยู่ในภาวะชะงักงันชั่วขณะ ทหารอาสาจากหมู่บ้านซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรต่างหวาดกลัวจนมือเท้าแข็งทื่อ ถึงกับมีคนหนึ่งปัสสาวะราดกางเกง
ทันใดนั้น หัวสุนัขสีเขียวคล้ำหัวหนึ่งก็ย่องเข้าไปด้านหลังแมงมุมยักษ์ ตรงนั้นเป็นบริเวณที่มีกระดองหนาที่สุดทั่วทั้งร่างของมัน ทว่ากลับมีจุดอ่อนอยู่!
งับ!
แมงมุมยักษ์ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงอย่างยิ่ง แล้วค้ำร่างมหึมาขึ้นมาสะบัดส่วนท้องขนาดใหญ่
“เฮ้อ...” วอลล์ถอนหายใจยาว รู้สึกเหมือนโลกสว่างขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็นึกจะลุกขึ้น แต่กลับพบว่าตนยังติดหนึบอยู่กับพื้น