เมื่อคนเหล่านี้เดินเข้าไปในเขตพักอาศัยอันสกปรกรกรุงรัง พวกเขาจึงค่อย ๆ จุดกองไฟและคบเพลิงขึ้น ทำให้วอลล์มองเห็นรูปร่างหน้าตาของพวกเขาได้ชัดเจน
เหนื่อยล้า นี่คือความประทับใจแรกที่วอลล์มีต่อพวกเขา
เสื้อผ้าของทุกคนขาดรุ่งริ่งและสกปรกอย่างยิ่ง ในหมู่คนหลายร้อยคนแทบหาใครที่มีรองเท้าครบคู่ไม่ได้ หลายคนมีท่าทางผิดแปลกไป การใช้แรงงานหนักมาเป็นเวลานานทำให้ร่างกายของพวกเขาผิดรูป คนเหล่านี้ดูไม่เหมือนกรรมกร แต่เหมือนขอทานมากกว่า
อ้อ วอลล์เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในอาณาจักรไม่มีขอทานมานานแล้ว เหล่าท่านขุนนางไม่อาจทนเห็นประชาชนออกไปขอทานอย่างทุกข์ยาก จึงจัดให้พวกเขาเข้าอยู่ในกลุ่มนักผจญภัยกันหมด
หลังจากฮอร์นขออนุญาตแล้ว ก็วิ่งเข้าไปพูดคุยกับฝูงชน ผ่านไปพักใหญ่จึงพาคนสี่สิบถึงห้าสิบคนเดินมาทางนี้
“หัวหน้ากอง คนอยู่ที่นี่ครบแล้ว” ฮอร์นพูดจบก็กลับไปเข้าประจำแถว
วอลล์กวาดตามองเหล่ากรรมกรที่เปื้อนขี้เลื่อยและเขม่าถ่านไปทั่วตัว แล้วพบว่าพวกเขาล้วนเป็นมนุษย์กึ่งอสูรวัยหนุ่มสาว มีมนุษย์กับคนเถื่อนอยู่เพียงไม่กี่คน
วอลล์ขึ้นไปยืนบนแท่นไม้แล้วประกาศเสียงดังว่า “พวกเจ้าคงรู้แล้วว่าข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด ข้าจะพูดอีกครั้ง ใครติดตามข้า จะได้รับ 40 เหรียญทองแดงต่อสัปดาห์ พร้อมอาหารและที่พัก!”
เมื่อได้ยินข้อเสนอเช่นนี้ เหล่ากรรมกรที่เหนื่อยล้าก็พากันเงยหน้าขึ้น แววตาเผยประกายแห่งความปรารถนา
วอลล์กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “พวกเราเป็นคณะผจญภัย ต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาด! พวกเจ้าจงคิดให้รอบคอบ! ใครกลัวก็ออกไปได้เดี๋ยวนี้”
ไม่มีใครสนใจอันตราย เพราะการตัดไม้ เผาเตา และขุดเหมือง ล้วนเป็นงานที่มีอัตราการเสียชีวิตสูงไม่แพ้กัน