“หมีสีน้ำตาลยักษ์!”
แม้จะเป็นครั้งแรกที่เวิร์ตได้พบสัตว์ร้ายชนิดนี้ แต่เขาก็จำมันได้ในทันที
รูปร่างหน้าตาของมันแทบไม่ต่างจากหมีสีน้ำตาลทั่วไป ทว่าตัวใหญ่กว่าหลายเท่า ปากอันมหึมาสามารถงับศีรษะคนขาดได้อย่างง่ายดาย ส่วนกรงเล็บก็กว้างพอ ๆ กับแผงอกของผู้ใหญ่!
เวิร์ตพยายามนึกถึงความรู้ที่วอลล์เคยสอน หมีสีน้ำตาลยักษ์มีประสาทรับกลิ่นเฉียบคม เคลื่อนไหวรวดเร็ว จำศีล และสะสมพลังงานไว้ใช้ในฤดูหนาว... แล้วจุดอ่อนของมันคืออะไรกันนะ?
หมีสีน้ำตาลยักษ์ซึ่งกำลังซุ่มเข้ามาใกล้เพื่อเตรียมเขมือบเหยื่ออย่างเอร็ดอร่อยถูกรบกวนด้วยเสียงร้องของชิงหลาง มันจึงเลิกซ่อนตัวทันที ดมกลิ่นไปตามพื้นพลางเตรียมกินเจ้าตัวน่ารำคาญที่ส่งเสียงไม่หยุดเป็นอย่างแรก
แต่ในตอนนั้น หมีสีน้ำตาลยักษ์ก็สังเกตเห็นหน่วยรบสี่คนที่กำลังเดินเข้ามาหามัน สิ่งที่ดึงดูดความสนใจคือโล่หอคอยขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าขบวนมนุษย์ สะท้อนประกายโลหะเย็นเยียบ
อันตราย!
หมีสีน้ำตาลยักษ์รีบยืนสองขา ทำให้ตัวเองดูใหญ่โตยิ่งขึ้น ก่อนเตรียมคำรามข่มขวัญเหยื่อเหล่านี้ ให้พวกมันแตกตื่นจนหมดทางต่อต้าน
แต่เวิร์ตฉวยโอกาสนั้นไว้ แม้หมีสีน้ำตาลยักษ์จะยืนสูงเกินสามเมตร เขาก็ไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย กลับตะโกนสั่งเสียงดังว่า “พลหน้าไม้ ยิง!”
“ปัง!”
เสียงสายหน้าไม้ดีดกลับดังขึ้น หมีสีน้ำตาลยักษ์รู้สึกชาที่หัวไหล่ แขนข้างหนึ่งพลันไร้เรี่ยวแรง ตามด้วยความเจ็บปวดที่ค่อย ๆ ทวีขึ้น มันตระหนักทันทีว่าตนบาดเจ็บแล้ว ดวงตาจึงแดงก่ำ ก่อนอ้าปากคำรามกึกก้องจนสะเทือนแก้วหู