หลังจากเปิดโอกาสให้อัลวินได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่แล้ว วอลล์ก็พาทหารอีกสองหน่วยย่อยไปจ้างแรงงานสองสามคน ณ ที่แห่งนั้น ด้วยราคา 2 เหรียญทองแดง เพื่อให้ช่วยขนมันหมีอันหนักอึ้ง
“ท่านผู้ใจบุญ ร้านขายยาเล่นแร่แปรธาตุที่ท่านกำลังตามหาอยู่ทางนี้ขอรับ”
ชายหนุ่มคนหนึ่งแบกถุงมันหมีใบใหญ่ด้วยท่าทางทุลักทุเล เขาชี้ไปยังร้านค้าริมถนนอย่างตื่นเต้น ชายคาร้านมีเสาธงยื่นออกมา แขวนธงที่ปักลวดลายขวดยาคอยาวไว้
เมืองจวินหยิงแตกต่างจากเมืองชิงมู่ ถนนกว้างขวางพอให้รถม้าสี่คันวิ่งขนานกันได้สะอาดสะอ้าน ไม่มีแผงขายของตั้งเกะกะอยู่ริมทาง ทำให้เมืองซึ่งถูกปกคลุมด้วยฝนพรำตลอดทั้งปีดูเงียบเหงาอยู่บ้าง
วอลล์ก้าวไปผลักประตูไม้ที่แง้มอยู่เบา ๆ
“กริ๊ง~” กระดิ่งเหนือประตูไม้ส่งเสียงใสกังวาน
หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวเข้ารูปสีฟ้าขาวเดินมาต้อนรับ เมื่อเห็นวอลล์กับพวกที่สวมอาวุธครบมือ นางก็ไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย ก่อนยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วกล่าวว่า “ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ ท่านต้องการสิ่งใดหรือเจ้าคะ?”
วอลล์เบี่ยงตัว ฮอร์นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลันเปิดถุงให้เห็นก้อนไขมันสีเหลืองขาว
“นี่คือก้อนไขมันของหมีสีน้ำตาลยักษ์ที่เพิ่งล่ามาได้ ร้านของพวกเจ้ารับซื้อหรือไม่?”
พนักงานสาวเห็นดังนั้นก็โน้มตัวลงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้ม “ทางร้านรับซื้อวัตถุดิบเล่นแร่แปรธาตุอยู่แล้วเจ้าค่ะ หากท่านต้องการขาย ข้าจำเป็นต้องนำตัวอย่างบางส่วนไปให้ผู้เล่นแร่แปรธาตุตรวจสอบและประเมินราคา ท่านสะดวกหรือไม่เจ้าคะ?”
วอลล์ไม่มีข้อขัดข้อง จึงให้ทุกคนเปิดถุง จากนั้นปล่อยให้พนักงานสวมถุงมือ ใช้กรรไกรกับแหนบตักไขมันไปเล็กน้อย แล้วเปิดหีบไม้ที่พกติดตัวมา เผยให้เห็นหัวใจขนาดใหญ่สองดวงกับถุงน้ำดีหมีอีกสองถุง