แต่สำหรับเขาแล้ว การที่นักผจญภัยที่รับเข้ามาจะเชื่อฟังคำสั่งสำคัญยิ่งกว่า หากรับยอดฝีมือที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งเข้ามาสักคน สู้เอาเงินไปลงทุนกับผู้ฝึกหัดเวทมนตร์สักสองสามคนยังดีกว่า
วอลล์ไม่เคยปิดบังความคิดเช่นนี้ ฮอร์นย่อมรู้ดี จึงไม่มีทางเที่ยวหาคนมารบกวนเวลาของเขาอย่างส่งเดช
ทั้งสามเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า ไม่นานก็มาถึงหน้าอาคารหลังใหญ่ที่ตกแต่งอย่างดิบเถื่อน เหนือประตูแขวนโครงกระดูกอสูรขนาดมหึมาเอาไว้ มีภาพสลักมหากาพย์วีรชนอยู่หลายภาพ แม้ยามนี้จะเป็นเวลากลางคืน แต่ด้านในกลับครึกครื้นอย่างยิ่ง
ที่นี่คืออาคารภารกิจของสมาคมนักผจญภัยแห่งเมืองจวินหยิง เมื่อเข้าไปด้านในก็พบว่ากว้างขวางราวกับจัตุรัสแห่งหนึ่ง
“หัวหน้า! ทางนี้!”
วอลล์เดินตามเสียงไป ไม่นานก็พบฮอร์นกับพวกท่ามกลางฝูงชน และในหมู่ชายฉกรรจ์สวมเกราะหลายคน มีหญิงสาวคนหนึ่งโดดเด่นเป็นพิเศษ
นางสวมแว่นตาทรงกลมกรอบหนา ผมสีเงินปนเทาถูกรวบเป็นหางม้าสั้นไว้หลังใบหูแหลม สวมเสื้อคลุมผ้าใบสีน้ำเงิน ท่อนล่างเป็นกางเกงขี่ม้าสีเทาที่มีรอยสึกเล็กน้อยกับรองเท้าบูตหนังหุ้มข้อสูง รอบเอวห้อยถุงใส่วัสดุและขวดโหลหลายใบ ทั้งยังสะพายตำราเวทมนตร์เล่มใหญ่ ดูเหมือนนักเวทสายผจญภัยเต็มตัว
ผิวของนางขาวสะอาด แก้มเนียนนุ่มตอบลงเล็กน้อย รูปร่างสูงเกือบ 180 เซนติเมตร สมส่วนและมีส่วนโค้งเว้าอ่อนช้อย ทว่าสีหน้ากลับเย็นชา ราวกับไม่ใส่ใจเรื่องรอบตัว ให้ความงามที่ชวนรู้สึกเหมือนห้ามล่วงเกิน
ฮอร์นก้าวเข้าไปหาวอลล์สองก้าว ก่อนแนะนำว่า “หัวหน้า ท่านนี้คือท่านหญิงเลีย คารา จอมเวทผู้สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเวทมนตร์เว่ยซีเอิน นางเชี่ยวชาญเวทมนตร์สำนักป้องกัน”