วอลล์เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาถูกแก๊งอันธพาลท้องถิ่นเรียกเก็บค่าคุ้มครองเข้าให้แล้ว
ปกติอัลวินมักหัวเราะเฮฮากับพวกพ้อง แต่เมื่อถึงคราวต้องลงมือ เขาไม่เคยลังเล วอลล์มอบหมายให้เขาดูแลการขายเนื้อหมีสีน้ำตาลยักษ์ นั่นแสดงถึงความไว้วางใจอย่างยิ่ง จะให้ยอมจ่ายเงินไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
อีกฝ่ายวางท่ากร่างอย่างยิ่ง บรรยากาศจึงตึงเครียดจนเกือบชักอาวุธใส่กันกลางถนนอยู่แล้ว
ยังดีที่อัลวินไม่ขาดสติ ระหว่างเผชิญหน้ากับฝ่ายตรงข้าม เขาก็สั่งให้ทหารผ่านศึกที่วิ่งเร็วและหัวไวคนหนึ่งไปตามหัวหน้ากองมารายงานสถานการณ์
วอลล์ขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนรีบนำทุกคนมุ่งหน้าไปยังจุดเกิดเหตุ
เมืองจวินหยิงมีกฎระเบียบเคร่งครัด หากเกิดการต่อสู้ขึ้นในเมือง พวกนักผจญภัยต่างถิ่นที่ไม่มีเส้นสายอย่างพวกเขาคงเสียเปรียบอย่างหนัก
ทุกคนเร่งฝีเท้าผ่านถนนสายหลักกว้างขวางสะอาดสะอ้าน ไม่นานก็เข้าสู่ถนนผู้กล้าอันคึกคักกว่าเดิม ทว่าก็พลุกพล่านวุ่นวาย
ตรงหัวมุมถนน มีผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันแล้ว เสียงโห่ร้องและเสียงเชียร์ดังเป็นระยะ
ท่ามกลางฝูงชน อัลวินนำสามหน่วยย่อยจัดแถวเป็นรูปสามเหลี่ยม ทว่ากระบวนแถวยังดูไม่เป็นระเบียบนัก
ส่วนฝ่ายตรงข้ามเป็นชายสามคนสวมเกราะหนังประณีต คนตัวเตี้ยวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าถือมีดสั้นไว้ในมือ พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
「พวกมือใหม่ เดิมทีพวกเจ้าแค่ต้องจ่ายเหรียญทองแดงเป็นค่าชดเชยพื้นที่ตั้งแผง แต่ตอนนี้จงทิ้งอุปกรณ์ทุกชิ้นไว้ซะ!」
เขาขยับข้อมือเล็กน้อย มีดสั้นคมกริบเคลื่อนไหวว่องไวราวกับมีชีวิต ทำเอาผู้พบเห็นใจหายวาบ!