“โฮ่ง ๆ! โฮ่ง!”
เสียงเห่าทุ้มต่ำหลายครั้งปลุกวอลล์ให้สะดุ้งตื่น
“เสียงชิงหลาง มีเรื่องแล้ว!”
วอลล์พลิกตัวคว้ากระบี่ยาวขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเห็นทหารสองนายที่มีสีหน้าอ่อนล้าและแววตาพร่ามัว
“หัวหน้า...”
วอลล์ยกมือห้ามคำอธิบายที่ทั้งสองกำลังจะเอ่ย แล้วจ้องเขม็งไปยังความมืดทางแม่น้ำ
มีเงาร่างเตี้ยเล็กกำลังวิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่นานก็หายลับไป
ผ่านไปสิบกว่าวินาที สุนัขตัวใหญ่ตัวหนึ่งก็โผล่ออกมาจากความมืด
“ชิงหลาง!”
วอลล์รีบเข้าไปตรวจดู ชิงหลางไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย มันยกอุ้งเท้าขึ้นส่งสัญญาณให้เขาหลายที
อาศัยแสงไฟริบหรี่ วอลล์เห็นของเหลวเปื้อนอยู่บนอุ้งเท้าของมันไม่น้อย เขาใช้นิ้วแตะแล้วก็พอจะเดาเหตุการณ์เมื่อครู่ได้คร่าว ๆ
“เป็นเมือกของสัตว์ประหลาดจำพวกครึ่งบกครึ่งน้ำ รังของมันน่าจะอยู่แถวนี้ หากินตอนกลางคืนและหลบซ่อนตอนกลางวัน ฝีมือไม่เก่งกาจนัก แต่ระแวดระวังตัว แถมยังลื่นปรื๊ด จนแม้แต่ชิงหลางก็จับมันไม่ได้”
ดูแล้วไม่น่ามีปัญหาอะไร หลังจากถูกขู่ให้ตกใจเช่นนี้ เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นคงไม่กลับมาอีกในเร็ว ๆ นี้
วอลล์กล่าวให้กำลังใจทหารยามอยู่สองสามคำ จากนั้นก็หมดความง่วง จึงหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกจากสัมภาระแล้วเริ่มจัดแผนการฝึกของตน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด แสงทองคุ้นตาก็ฉีกผ่านความมืด พาโลกทั้งใบกลับคืนสู่ความสว่าง
แต่วอลล์สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป
“วันนี้ไม่ร้อนเท่าเมื่อวาน ดูท่าฤดูร้อนชุ่มฉ่ำจะผ่านไปแล้ว ตอนนี้เข้าสู่ฤดูเก็บเกี่ยวสินะ”
เขายิ้มออกมา