“ขออภัยด้วย ท่านวอลล์ เซอร์เวลส์มิได้มีเจตนาร้าย เขาอยู่ในสนามรบมานานเกินไป ยังไม่คุ้นชินกับชีวิตในโลกอันเจริญแล้วน่ะ”
เมื่อเห็นหญิงงามยิ้มอย่างเป็นมิตร วอลล์กลับระแวดระวังขึ้นมาทันที สีหน้าขรึมลงก่อนเอ่ยว่า
“ข้าไม่สนใจประสบการณ์ชีวิตของใคร ที่มาที่นี่ก็เพียงเพื่อรับค่าชดเชยที่ข้าสมควรได้”
หญิงสาวยิ้ม พลางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้าชื่อมาเวน เกร็ตเทล เป็นที่ปรึกษาของสมาคมนักผจญภัยแห่งอาณาจักร ประจำดินแดนจวิ้นอิง อาณาจักรจะมอบค่าชดเชยที่ท่านสมควรได้รับอย่างแน่นอน เรานั่งลงพูดคุยกันได้หรือไม่?”
วอลล์ไม่มีข้อขัดข้อง ทั้งสองนั่งลงตรงข้ามกันที่โต๊ะรับรอง มาเวน เกร็ตเทลเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“ก่อนอื่น ข้าขออภัยแทนสมาคมนักผจญภัย ภารกิจที่มีข้อมูลไม่ครบถ้วนสร้างความเดือดร้อนให้ท่านและพรรคพวก ข้าต้องขออภัยด้วย”
วอลล์กล่าวเสียงขรึม “นี่ไม่ใช่แค่ข้อมูลไม่ครบถ้วน และสิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้สร้างแค่ความเดือดร้อน!”
มาเวน เกร็ตเทลไม่ได้โต้แย้ง กลับเสนอค่าชดเชยของตนออกมาตรง ๆ
“สมาคมนักผจญภัยจะมอบค่าชดเชยให้ พร้อมปรับระดับภารกิจขึ้น และเพิ่มเงินรางวัลให้สูงขึ้นด้วย”
วอลล์พยักหน้าแล้วถาม “ขอทราบได้หรือไม่ว่าจะชดเชยให้เท่าไร?”
มาเวน เกร็ตเทลยิ้มพลางตอบ “นักผจญภัยแต่ละคนที่ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตจะได้รับค่าชดเชย 500 เหรียญทองแดง ส่วนระดับภารกิจจะปรับขึ้นเป็นระดับเงิน และเงินรางวัลจะเพิ่มเป็นสูงสุด 1,000 เหรียญทองแดง”
วอลล์กล่าวด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว “นักผจญภัยที่ชีวิตตกอยู่ในอันตรายพวกนี้ล้วนเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายของข้าทั้งนั้น!”