“กองทัพสัตว์ประหลาดนับแสนก็ไม่อาจต้านทานฤทธานุภาพของฝ่าบาทจักรพรรดิได้! ทั้งยักษ์ป่า ปีศาจยักษ์แห่งหนองน้ำ นางปีศาจครึ่งคนครึ่งนก ต้นไม้ปีศาจหนาม ฝูงหนูโรคระบาด อสรพิษหลายหัว มังกรงูเขี้ยวยักษ์ มังกรบินเหล็กใน สิงโตหางแมงป่อง ไหนจะเหล่าก็อบลินกับทาสเผ่าคนหัวสุนัขอีกนับไม่ถ้วน...”
กวีพเนจรเอ่ยรายชื่อสัตว์ประหลาดมากมายราวกับกำลังไล่เรียงรายการอาหาร แต่ละชนิดล้วนแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แม้เพียงตัวเดียวก็สามารถทำลายหมู่บ้านได้อย่างง่ายดาย หากรวมกันเป็นกองทัพ พลังทำลายล้างคงยากจะจินตนาการถึง
ทว่าฝ่าบาทจักรพรรดิกลับประหนึ่งเทพแท้จริงเสด็จลงมา ฟันเพียงกระบี่เดียวก็ตัดหัวปีศาจยักษ์สูงเก้าเมตรได้ หอกเพียงเล่มเดียวก็แทงทะลุหุ่นเชิดเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งเทียบเท่าโลหะชั้นเลิศ เพียงเป่าลมหายใจก็พัดหมอกพิษของมังกรบินเหล็กในกลับไป และคำรามกึกก้องจนหนูยักษ์โรคระบาดที่ท่วมฟ้าสิ้นชีพ...
ภาพเหตุการณ์ที่ถ่ายทอดออกมาราวกับทำให้ผู้ฟังได้ไปยืนอยู่ในที่เกิดเหตุ พอได้ฟังคำบรรยายถึงสัตว์ประหลาดก็เหงื่อเย็นผุดซึมที่แผ่นหลัง ครั้นได้ยินว่าพวกมันถูกสังหารก็รู้สึกซาบซึ้งใจ
“นี่คือเวทมนตร์หรือ?”
ตอนแรกวอลล์ฟังแล้วเลือดลมพลุ่งพล่าน อยากเป็นคนที่พุ่งเข้าไปสังหารสัตว์ประหลาดเสียเอง แต่ไม่นานก็รู้สึกว่าธงศึกในส่วนลึกของจิตสำนึกกำลังขับไล่พลังบางอย่างในตัวเขาออกไป จิตใจจึงสงบลง
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้คิดจะจากไปไหน ในเมื่อมันส่งผลอะไรไม่ได้ ก็ฟังต่อไปแล้วกัน
วอลล์ฟังอยู่ราวหนึ่งชั่วโมง จึงได้รู้เรื่องราวทั้งหมดโดยคร่าว