วอลล์ทำสัญญาณมือพอดีกับที่อัลวินถอดเกราะเกล็ดเหล็กออกมาพัก เขาวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหาแล้วกางแขนออก
“โปรดอย่าตกใจไปเลยขอรับ ท่านทั้งหลาย พวกเราเป็นนักผจญภัย ระหว่างการผจญภัยครั้งก่อน พวกเราได้ของมีค่ามาบ้าง ได้ยินมาว่าที่นี่รับซื้อในราคาที่เหมาะสม”
เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนไม่ได้สวมเกราะ ยามทั้งสองก็คลายกังวลลง ครั้นฟังคำพูดของอัลวิน ยามที่หัวไวกว่ารีบเอ่ยขึ้นทันที
“ถ้าอย่างนั้นพวกท่านรออยู่ตรงนี้สักครู่ ข้าจะไปตามพ่อบ้านมาเดี๋ยวนี้”
เขาตบไหล่สหาย
“เจ้าคอยดูพวกเขาอยู่ตรงนี้ อย่าปล่อยให้คนพวกนี้วิ่งเพ่นพ่าน”
พูดจบ เขาก็ไม่สนใจดวงตาเบิกกว้างของสหาย รีบวิ่งเข้าไปในโรงงานซึ่งอยู่ไม่ไกล ทิ้งยามอีกคนให้ยืนสบตากับอัลวินอย่างกระอักกระอ่วน
แต่ไม่นานนัก ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนก็วิ่งกรูกันเข้ามา
แต่ละคนแต่งกายต่างกันไป หลายคนสวมเสื้อแขนสั้น ดูท่าจะเป็นคนงานในโรงฟอกหนัง
เมื่อเห็นว่าพวกวอลล์ดูไม่มีเจตนาร้ายจริง ๆ ชายวัยกลางคนร่างสูงผอมผู้หนึ่ง ซึ่งแต่งกายเรียบร้อยและมีสีหน้าเคร่งขรึม เดินมาหยุดตรงหน้าวอลล์ ก่อนโค้งกายเล็กน้อย
“ท่านนักผจญภัย ต้องการขายสิ่งใดหรือขอรับ?”
วอลล์ไม่พูดพร่ำทำเพลง สั่งให้ทหารเปิดกระสอบป่านที่บรรจุหนังดิบของก็อบลิน แล้วหยิบออกมาให้ดูหนึ่งผืน
พ่อบ้านวัยกลางคนไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจ เขาก้าวเข้ามาใกล้สองสามก้าว ก้มลงดมอย่างละเอียด จากนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อ ใช้ผ้าคีบมุมหนังขึ้น แล้วปัดเถ้าถ่านออกก่อนตรวจดูอย่างถี่ถ้วน