“หยิบทรายทีละเม็ดจนกลายเป็นเจดีย์ สะสมขนสัตว์ทีละน้อยจนกลายเป็นเสื้อคลุม ค่อย ๆ เก็บสะสมไปเถอะ”
หลังตรวจสอบธงศึกศักดิ์สิทธิ์เสร็จ วอลล์รู้สึกสบายไปทั้งเนื้อทั้งตัว
ความรู้สึกที่ได้เติบโตอย่างมั่นคง ค่อย ๆ ทำความฝันให้เป็นจริงทีละก้าวนี่ช่างทำให้ตื่นเต้นจนแทบคลั่ง!
ตอนนั้นเอง เหล่าทหารก็ผลัดเปลี่ยนกันจัดการซากศพก็อบลินที่กองรวมกันจนเสร็จ จากนั้นยังขุดหลุมในดินร่วน แล้วโยนเครื่องในกับโครงกระดูกของก็อบลินที่แทบไม่มีค่าอะไรลงไป
ฮอร์นกำลังพาอัลวินหารือบางอย่างกับชาวบ้านสองสามคนจากไร่นา
เมื่อวอลล์เดินเข้าไปใกล้ ฮอร์นก็รายงานเรื่องให้เขาฟัง
“หัวหน้าหน่วย ชาวบ้านอยากซื้อเนื้อก็อบลินกับของสิ่งนั้นของพวกมันสักหน่อยขอรับ”
วอลล์พยักหน้า หากกำจัดพลังชั่วร้ายที่ปนอยู่ในเนื้อก็อบลินออกไปแล้ว ก็สามารถกินได้จริง ๆ ได้ยินว่าชาวเมืองชั้นบนชอบใช้เป็นอาหารสัตว์เลี้ยง ช่วยให้กระดูกและกล้ามเนื้อของสัตว์เลี้ยงแข็งแรง ทั้งยังทำให้ขนเงางามนุ่มลื่น
ส่วนอวัยวะของก็อบลิน ในแง่ศาสตร์ลี้ลับแล้วมีพลังวิเศษอยู่จริง สามารถนำไปปรุงเป็นยา หรือใช้เป็นสื่อกลางในพิธีกรรมบางอย่างได้
ตอนแรกวอลล์นึกว่าในไร่นาแห่งนี้มีผู้รู้มากฝีมืออยู่เสียอีก ถึงได้มีความรู้ด้านศาสตร์ลี้ลับ แต่ชาวบ้านกลับพูดออกมาตรง ๆ ว่า
“ฮี่ ๆ ข้าได้ยินคนแก่คนเฒ่าพูดกันว่า เอาของนั่นไปตากให้แห้งแล้วบดเป็นผง กินเข้าไปแล้วช่วยบำรุงร่างกาย”
ชายวัยกลางคนคนนั้นทำท่าทางส่อไปในทางลามกเล็กน้อย เรียกเสียงหัวเราะจากเหล่าทหาร
ที่นี่มีแต่ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ แม้เหล่าทหารจะยังหนุ่ม แต่ก็ไม่ใช่เด็กไร้เดียงสา พอเริ่มหัวข้อนี้ เรื่องที่คุยกันก็ยิ่งออกทะเล บรรยากาศอึมครึมในตอนแรกพลันคึกคักขึ้นมา