เสียงภาษาปีศาจแหลมสูงและชั่วร้าย ราวกับเล็บขูดกระจก ทำให้ทหารทุกนายขมวดคิ้ว รู้สึกไม่สบายเนื้อตัวอยู่บ้าง
ไม่กี่วินาทีต่อมา เมื่อเห็นว่าก็อบลินที่ออกไปสอดแนวยังไม่ตาย หัวหน้าก็อบลินซึ่งถือคราดหักครึ่งท่อนก็รีบนำกำลังพลชุดใหญ่วิ่งกรูออกมาทันที!
“ว้าว!”
พวกเรามีกันสามคน ส่วนอีกฝ่ายมีเป็นกลุ่ม ได้เปรียบเห็น ๆ!
เหล่าก็อบลินเห็นพ้องกันกับสถานการณ์ตรงหน้า แล้วรีบวิ่งสุดฝีเท้าเข้าหาแกะตัวเมียสองตัวที่แผ่กลิ่นเย้ายวนอย่างยิ่ง
วอลล์เห็นก็อบลินจำนวนมากเริ่มบุกเข้ามา แต่ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังใจเย็นพอจะนับจำนวนพวกมันด้วยซ้ำ
“ก็อบลิน 18 ตัว ดีมาก!”
ก็อบลินพยายามสับขาสั้น ๆ วิ่งเต็มแรง แต่ความเร็วก็พอ ๆ กับคนธรรมดาวิ่งเหยาะ ๆ เท่านั้น หากอยู่ในสภาพแวดล้อมซับซ้อน อสูรกายหนังหนาเหล่านี้อาจพอเป็นภัยคุกคามได้บ้าง แต่ตอนนี้พวกมันอยู่บนพื้นที่ราบโล่งกว้าง
หลังวิ่งไปได้ไม่กี่วินาที พวกก็อบลินก็พ้นเขตป่าปกคลุมโดยสิ้นเชิง พวกมันวิ่งผ่านกอหญ้าสูงท่วมหัวคน โดยไม่ทันสังเกตเห็นทหารที่ยืนอยู่ด้านหลัง
ในสายตาของพวกมันมีเพียงแกะตัวเมียสองตัวเท่านั้น
เมื่อเข้าใกล้วอลล์ในระยะประมาณ 20 เมตร พวกก็อบลินจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่ามนุษย์สามคนที่ขวางอยู่ระหว่างพวกมันกับแกะ เป็นนักรบสวมเกราะที่กล่าวถึงในเศษเสี้ยวตำนานปีศาจ และแข็งแกร่งเอาเรื่อง
“ขว้าง!”
หัวหน้าก็อบลินส่งเสียงร้องประหลาด ทุกตัวพลันชะลอฝีเท้า แล้วขว้างก้อนหินกับเศษกระดูกในมือใส่วอลล์และพวกอีกสองคน
เปรี๊ยะ ๆ~
วอลล์แกว่งขวานด้ามยาวปลายแหลมเบา ๆ ก้อนหินสองสามก้อนที่พุ่งเข้าหาเขาก็กระเด็นออกไปด้านข้างทันที ฮอร์นกับจามูเหอถูกเศษกระดูกขอบแหลมกระแทกอยู่สองสามชิ้น แต่เกราะเกล็ดเหล็กป้องกันไว้ได้อย่างง่ายดาย แรงกระแทกเล็กน้อยยังถูกเกราะบุนวมชั้นในซับไว้ จึงไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย