“บางทีตอนนี้ ต่อให้ข้าสั่งให้เหล่าทหารบุกเข้าไปในรังมังกร พวกเขาก็คงพุ่งเข้าโจมตีทันที!”
ทว่าขวัญกำลังใจไม่ได้คงที่ตลอดไป หากเปลี่ยนแปลงอยู่ทุกขณะ เรื่องนี้เป็นประโยชน์ต่อวอลล์อย่างยิ่ง เมื่อเหล่าทหารรู้สึกหิวหวาดกลัวหรือไม่ไว้วางใจ ขวัญกำลังใจก็จะลดลง เขาจึงปรับแผนได้ตรงจุด ทำให้ขวัญกำลังใจสูงกลายเป็นเรื่องปกติ
ตลอด 10 วันที่ผ่านมา แม้จะเป็นช่วงเช้าที่ได้หยุดพัก ขวัญกำลังใจของกองทัพก็ไม่เคยต่ำกว่า 60 ซึ่งมากพอให้สั่งทหารทำภารกิจเสี่ยงตายได้
ไม่นานนัก เสียงเกราะกระทบกันดังกราว พร้อมร่างสูงใหญ่กำยำ 10 ร่างที่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักอึ้ง
“หัวหน้าหน่วย!”
กราว!
เหล่าทหารใช้กำปั้นทุบอก เงยหน้าขึ้นยืนตรง ราวกับหอคอยเหล็ก 10 แห่งกำลังรอรับการตรวจพล
เมื่อเห็นภาพนั้น วอลล์ก็อดเลือดในกายเดือดพล่านไม่ได้ การมีชายหนุ่มผอมแห้ง 10 คนทำงานให้ กับการมีนักรบชั้นยอด 10 คนสวมเกราะเหล็กทำงานให้ ความรู้สึกช่างแตกต่างกันลิบลับ!
เขาก้าวเข้าไปตบอกฮอร์นอย่างแรง เกราะเกล็ดเหล็กสองชั้นไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย สัมผัสเย็นเยียบและแข็งแกร่งส่งผ่านมายังมือ วอลล์ถึงกับชาจากแรงสะเทือน ส่วนฮอร์นกลับไม่รู้สึกอะไรเลย
“ดี! ดีมาก!”
วอลล์ฮึกเหิมขึ้นมา
“มีนักรบเช่นนี้ออกศึกให้ข้า แล้วจะมีเรื่องใหญ่ใดที่ทำไม่สำเร็จ!”
แต่ตอนนี้พวกเขายังอยู่ในร้านของคนอื่น วอลล์กับเหล่าทหารจึงพยายามข่มใจ ไม่แสดงท่าทีเอิกเกริกจนเกินไป
“พวกเจ้าลองปรับตัวกันก่อน ข้ายังมีธุระต้องจัดการ”
แม้เกราะเต็มชุดจะหนักถึง 30 กิโลกรัม แต่การออกแบบทำให้น้ำหนักกระจายไปทั่วร่าง เหล่าทหารมีพละกำลังเกิน 12 และร่างกายแข็งแรงเกิน 11 แต้ม จึงรับน้ำหนักนี้ไหว