วอลล์สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกล่าวเสียงขรึมว่า:
“ระวังตัวให้ดี! ลงมือ!”
เหล่าทหารขานรับพร้อมกันว่า: “รับทราบ! ท่านหัวหน้า!”
พูดจบ พวกเขาก็นำผ้าฝ้ายชุบน้ำมนตร์มาผูกปิดใบหน้า จามูเหอเดินนำขบวน พาทหารอีก 6 นายทยอยเข้าไปในปากถ้ำขนาดใหญ่ที่กว้างพอให้คนสองคนเดินเคียงกันได้อย่างสบาย
ตามความรู้เรื่องนักผจญภัยที่วอลล์สอน เหล่าทหารใช้ดินกลบใยแมงมุมตรงปากถ้ำ แล้วจุดสมุนไพรกลิ่นฉุนรมควัน หวังบีบให้สัตว์ประหลาดที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมา พร้อมกับค้นหาทางออกหรือช่องระบายอากาศอื่น ๆ
วอลล์มองทหาร 6 นายเดินเข้าไปในถ้ำมืดมิด ก่อนเตรียมสวมเกราะ การต่อสู้ยังไม่จบ เขาต้องระวังเหตุไม่คาดฝันไว้ก่อน
พอเห็นชุดเกราะแผ่นของตน เขาก็อดสูดหายใจด้วยความตื่นตะลึงไม่ได้
เสื้อคลุมเกราะถูกฉีกขาดเป็นริ้ว ๆ ไม่ต้องพูดถึงชิ้นส่วนเกราะแผ่นตรงต้นขาและหน้าแข้งที่โครงค้ำยันบิดเบี้ยวเสียหายอย่างหนัก แผ่นเหล็กตรงสะโพกบุบเป็นรอยใหญ่ ส่วนเกราะอกซึ่งแข็งแกร่งด้านการป้องกันที่สุดก็เต็มไปด้วยรอยแผล ร่องลึกขนาดใหญ่สองรอยชวนให้ขนลุก
วอลล์เพิ่งตระหนักได้ว่า ตนเพิ่งเฉียดผ่านคมเคียวของยมทูตมาอย่างแท้จริง!
เขาหันไปมองแมงมุมยักษ์ที่ตายอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่ค่อยสงบ พลางพึมพำว่า: “ข้าไปทำอะไรให้เจ้าแค้นนักหนา ถึงได้ยอมเสี่ยงบาดเจ็บเพื่อฆ่าข้าก่อน?”
จากการรับรู้ของวอลล์ ตอนนั้นอารมณ์ของแมงมุมยักษ์ตัวนี้แปรปรวนอย่างรุนแรง ไม่ใช่ความกระหายทำลายล้างและสังหารอย่างเรียบง่ายแบบสัตว์อสูร อีกทั้งไม่ใช่สัญชาตญาณล่าเหยื่อของสัตว์ป่า หากแต่เป็นความเจ็บปวด ความเสียใจ และความคิดทำลายตนเอง คล้ายกับว่า...มันกำลังเคียดแค้น!