ระหว่างรอประกอบอาวุธ วอลล์พาทหารห้านายไปซื้อเสบียงต่อในเขตชั้นนอกของเมือง
เพียงครึ่งวันก็ใช้เงินไปแล้ว 3,100 เหรียญทองแดง คิดเป็นราว 3.1 เหรียญทอง เงินก้อนใหญ่ที่ถอนออกมาเมื่อเช้าหมดไปกว่าครึ่งแล้ว
“ดูท่าตอนนี้คงซื้อเกราะไม่ได้ ไว้ได้เงินค่าบ้านมาแล้วค่อยคิดอีกที”
ถึงอย่างนั้นวอลล์ก็ยังแวะไปที่ร้านเสื้อผ้าสำเร็จรูป จ่ายเงิน 500 เหรียญทองแดง ซื้อเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีน้ำเงินเนื้อหยาบมา 11 ตัว แม้จะกันคมดาบและเขี้ยวเล็บของสัตว์ประหลาดไม่ได้ แต่การสวมเครื่องแต่งกายแบบเดียวกันช่วยเพิ่มความสามัคคีในหมู่พวกเขาได้เป็นอย่างดี
สุดท้ายก็เป็นการซื้ออาหารที่เก็บไว้ได้นาน ทั้งเนื้อแห้ง ถั่ว และขนมปังก้อนแข็งราวกับอิฐ ปริมาณที่ซื้อด้วยเงิน 200 เหรียญทองแดงมากพอให้ทุกคนกินกันได้เต็มอิ่มตลอดหนึ่งสัปดาห์
เมื่อได้ขวานทวนรบเดินเท้าที่ลับคมทั้งสองด้านกับค้อนหัวหุ้มเหล็กด้ามสั้นอันหนักอึ้งมาแล้ว และสวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีน้ำเงินแบบเดียวกัน เหล่านักผจญภัยหนุ่มก็สัมผัสได้ทันทีว่าสถานะของตนเปลี่ยนไป
หัวหน้าทีมไม่ได้พูดเล่นจริง ๆ เขาตั้งใจจะฝึกพวก “แรงงาน” ชั้นล่างสุดอย่างพวกเขาให้กลายเป็นนักผจญภัยตัวจริง และเริ่มลงมือแล้วด้วย!
เมื่อนึกถึงการต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวในวันหน้า ความหวาดกลัวและกังวลก็ผุดขึ้นในใจเหล่าหนุ่ม ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ทว่าเมื่อคิดถึงสิ่งที่วอลล์ทำและแสดงให้เห็น ความปรารถนาบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้นตามมา
บางที หากติดตามวอลล์ไป วันหนึ่งพวกเขาอาจได้เป็นนักผจญภัยตัวจริง และทำให้กวีพเนจรขับขานวีรกรรมของตนไปทั่วดินแดนจวิ้นอิง ไม่สิ ทั่วทั้งอาณาจักร!