ในโลกใบนี้ ความน่าเบื่อเป็นเรื่องปกติ วอลล์ชินเสียแล้ว เขาก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมสวมเกราะหนักอึ้ง พลางฟังเหล่าทหารพูดคุยกันไปด้วย เวลาไม่นานก็ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นานก็ถึงยามเย็น เนื่องจากวันนี้อากาศแจ่มใสตลอดทั้งวัน และระหว่างทางก็ไม่มีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น ขบวนรถทั้งหมดจึงเดินทางได้เร็วกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย ก่อนฟ้ามืด พวกเขาก็มาถึงสถานีพักแรมกลางหุบเขา
แม้จะเรียกที่นี่ว่าสถานีพักแรม แต่ตามปกติไม่มีใครประจำอยู่ มีเพียงการถางพื้นที่โล่งกว้างไว้ให้ผู้เดินทางและขบวนรถที่ผ่านไปมาแวะพักค้างแรมชั่วคราว
วอลล์สั่งให้กองกำลังหยุดเดินและเตรียมตั้งค่ายพักผ่อน ทว่าเฟินน์ ผู้ดูแลขบวนรถด้านหลัง กลับวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา พร้อมยิ้มอย่างเกรงใจแล้วกล่าวว่า
“ท่านวอลล์ ตอนนี้ยังไม่ค่ำเลย อีกสองกิโลเมตรข้างหน้าก็มีพื้นที่เหมาะแก่การตั้งค่าย เราจะเดินทางต่ออีกสักระยะดีหรือไม่ พรุ่งนี้จะได้ถึงเมืองจวินหยิงเร็วขึ้น”
วอลล์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อนึกถึงภูมิประเทศข้างหน้าได้ในไม่ช้า เขาเคยเดินทางบนเส้นทางนี้มาหลายครั้ง จึงหยิบแผนที่ออกมายืนยันอีกครั้ง ก่อนส่ายหน้าปฏิเสธเบา ๆ
“พื้นที่โล่งข้างหน้าแคบเกินไป ค่ายของเราสองขบวนคงต้องเบียดกันจนวุ่นวาย ไม่เป็นผลดีต่อการรับมือกับการโจมตี”
เฟินน์อ้าปากเล็กน้อย ตั้งใจจะถามว่าที่นี่จะมีการโจมตีอะไรได้ อย่างมากก็มีสัตว์ป่าหิวโซไม่กี่ตัวเข้ามาขออาหาร คนตั้งมากมายขนาดนี้ แค่ตะโกนใส่พวกมันสักที ก็คงเผ่นหนีไปแล้ว
แต่ที่เขาไต่เต้าจากเด็กยกของธรรมดา ๆ จนกลายมาเป็นผู้ดูแลขบวนรถขนส่งในตอนนี้ได้ ก็เพราะยึดหลักการว่า “ให้ผู้เชี่ยวชาญทำงานของผู้เชี่ยวชาญ” และนักผจญภัยเหล่านี้ก็ดูเป็นมืออาชีพอย่างเห็นได้ชัด