ระหว่างเดินทางจากธนาคารของอาณาจักรไปยังโรงเตี๊ยมในเขตเมืองล่าง ทุกอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค ครั้นมาถึงโรงเตี๊ยมขาเดียว ทหารคนอื่น ๆ ก็มากันครบ แถมยังสั่งอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว
วอลล์นั่งลงแล้วเอ่ยตรง ๆ ว่า
“หลังมื้อกลางวัน พวกเราจะไปซื้อเกราะ จากนั้นก็เริ่มรับภารกิจ หากมีความเห็นอะไรก็เสนอมาได้”
แม้จะพอคาดการณ์ได้อยู่แล้ว แต่เหล่าทหารก็ยังตื่นเต้นยิ่ง บางคนแทบไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำ
ทั้งเงินเดือนที่เพียงพอ อาหารการกินอย่างอุดมสมบูรณ์ อาวุธประจำกาย และการสอนทักษะ บัดนี้ยังจะซื้อเกราะให้สวมป้องกันตัวอีกด้วย ในโลกนี้ แม้แต่พ่อแม่แท้ ๆ หลายคนก็ยังทำให้ลูกไม่ได้ถึงเพียงนี้!
แต่เมื่อหัวหน้าหน่วยถามแล้ว เหล่าทหารก็พากันขบคิดอย่างตั้งใจ หวังจะเสนอสิ่งที่เป็นประโยชน์ออกมา
ตลอดเวลาที่อยู่ร่วมกันมากว่าสิบวัน วอลล์เพิ่งตระหนักว่า แม้ตนจะผ่านการฝึกผู้ใช้วิชาชีพอย่างเป็นระบบและอ่านหนังสือมามากมาย แต่กลับรู้เรื่องของนักผจญภัยระดับล่างไม่เท่าคนเหล่านี้ที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงมาโดยตลอด
อัลวิน ผู้ใช้ชีวิตอยู่แถวเมืองชิงมู่มาตลอด เสนอว่า นอกเมืองมีคนจัดตลาดซื้อขายลับอยู่เป็นประจำ ได้ยินว่ามีการค้าผิดกฎหมายด้วย ที่นั่นสามารถซื้อเกราะมือสองสภาพดีได้ในราคาต่ำกว่าตลาดมาก
ส่วนทหารเผ่ามนุษย์สัตว์หูชื่อเวิร์ตเสนอว่า เขามีทักษะงานฝีมือที่สืบทอดกันมาในตระกูล หากวอลล์ซื้อวัสดุมาให้ เขาก็ลองทำเกราะผ้าหรือแม้แต่เกราะหนังได้
วอลล์พิจารณาข้อเสนอทีละอย่าง สุดท้ายยังตัดสินใจไปสอบถามสถานการณ์ที่ร้านอุปกรณ์ป้องกันปีกเหล็กก่อน