เพราะเฮนรีเด็กชายเสียชีวิต วอลล์จึงยังคงหม่นหมองอยู่บ้าง ทว่าพวกทหารกลับตื่นเต้นที่สังหารอสูรร้ายตัวมหึมาได้ เดิมทีงานเลี้ยงมื้อค่ำนี้ตั้งใจจัดขึ้นเพื่อสรุปบทเรียนจากการต่อสู้ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นวงสนทนาที่เหล่าทหารต่างพูดถึงวีรกรรมของตนไม่หยุด
ทันใดนั้น วอลล์ก็สังเกตเห็นว่าอัลวิน ผู้ร่าเริงที่สุดตามปกติ กลับเงียบผิดปกติ เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอาหาร ไม่ได้ร่วมวงสนทนามากนัก
ขณะที่วอลล์กำลังคิดจะหยอกล้อท่าทางหิวโซของเจ้านี่สักสองสามคำ อัลวินก็อิ่มแล้วลุกขึ้น ยิ้มอย่างขัดเขินให้วอลล์ “หัวหน้า ข้าไปเอาของที่รถม้าสักครู่นะ”
“วันนี้ทำไมถึงอึกอักนักล่ะ โดนแมงมุมยักษ์แทะหัวมาหรือไง?”
วอลล์หัวเราะเยาะพลางด่าเขาเบา ๆ แล้วบอกให้รีบไป
ทหารสองสามคนที่สนิทกับอัลวินนึกออกว่าเขาจะไปเอาอะไร จึงพากันโห่แซวทันที
“อัลวิน! โชว์หน่อย!”
ไม่นาน อัลวินก็เดินกลับมายังที่นั่งอย่างกระฉับกระเฉง ในมือมีกรอบกลองสีเทาอมขาวไร้ลวดลาย เขามองวอลล์ด้วยแววตาคาดหวัง รอให้อนุญาต
วอลล์หัวเราะอย่างจนใจ “เจ้านี่เล่นเป็นด้วยหรือ? ก่อนหน้านี้ทำไมไม่เห็นบอกกันบ้าง?”
อัลวินเป็นคนที่ร่าเริงที่สุดในกองทัพ ทั้งยังรักชีวิตมากที่สุด มีเพียงเขาที่ใส่ใจว่าผักชนิดใดควรใส่ลงในซุป ส่วนคนอื่นสนใจแค่ว่ามีเนื้ออยู่มากแค่ไหน
ถ้าเจ้านี่เล่นเครื่องดนตรีเป็น ต่อให้เป็นแค่กรอบกลองง่าย ๆ ก็คงอดเอามาอวดไม่ได้หรอก
อัลวินชูกรอบกลองที่ยังดูใหม่ให้ดู แล้วยิ้มกล่าวว่า