เพราะเรื่องเล่าขานอันเป็นตำนานเรื่อง “จักรพรรดิสังหารมังกร” ที่แพร่สะพัดในช่วงนี้ นักผจญภัยจำนวนมากจึงฮึกเหิมราวกับได้รับยาปลุกใจ เมื่อก่อนพวกเขาเพียงมีเงินติดกระเป๋า ก็เอาแต่เที่ยวเล่นในโรงเหล้ากับโรงอาบน้ำอย่างสำราญใจ
แต่หลายวันมานี้ หอรับภารกิจของสมาคมนักผจญภัยกลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คน นักผจญภัยหลายคนมีคะแนนสะสมถึง 100 มานานแล้ว ทว่ากลับไม่กล้ารับภารกิจระดับสูง บัดนี้ต่างเริ่มออกผจญภัยกันอย่างจริงจัง
ด้วยเหตุนี้ ภารกิจจึงเป็นที่แย่งชิง วอลล์รู้สึกว่าหากเรียกเหล่าทหารมาด้วยทั้งหมด ก็จะช่วยให้มั่นใจมากขึ้น
ยี่สิบนาทีต่อมา วอลล์พาเหล่าทหารเร่งฝีเท้ามาถึงลานนักผจญภัย ก่อนตรงดิ่งเข้าไปในอาคารรับภารกิจ
เป็นดังที่คาด เสียงโต้เถียงไม่เข้าหูดังมาจากด้านใน
ไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น:
“ไอ้หนุ่ม! รู้จักเจียมตัวเสียบ้าง เวลาของกองผจญภัยหมัดเหล็กมีค่า ไม่ว่างมานั่งคุยเล่นกับเจ้าอยู่ตรงนี้! รีบส่งใบภารกิจมาให้ข้า!”
ตรงเคาน์เตอร์ นักผจญภัยติดอาวุธครบมือสี่คนกำลังล้อมชายหนุ่มผู้สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเอาไว้
ชายหนุ่มกำขวานด้ามยาวปลายแหลมในมือแน่น แม้จะมีพวกน้อยกว่า แต่กลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย เขากล่าวว่า:
“ภารกิจนี้กองผจญภัยธงศึกของพวกเรารับไปแล้ว หากพวกเจ้าร้อนใจ ก็ไปหาภารกิจอื่นบนกำแพงเถอะ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายร่างสูงใหญ่ที่สุดในกลุ่มทั้งสี่ก็แค่นเสียงเย็นชา:
“กองผจญภัยธงศึกงั้นหรือ? พวกปลาซิวปลาสร้อยอะไร ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ยังกล้าฉีกใบภารกิจอีก ไม่เซ็นสัญญาแล้วจะเรียกว่ารับภารกิจได้อย่างไร? พวกเจ้ารู้หรือเปล่าว่ารับภารกิจหมายถึงอะไร?”