วอลล์เล่าเหตุการณ์คร่าว ๆ โดยเน้นย้ำว่าตนเองก็เริ่มต้นจากเมืองจวินหยิง กว่าจะทำภารกิจของนักผจญภัยสำเร็จสักครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ได้ของที่ริบมาเพียงเล็กน้อยมาขาย ทั้งยังช่วยสร้างรายได้จากภาษีให้เมืองจวินหยิงอีกด้วย
ใครจะคิดว่าอาลิเต้หูขาดกับพวกอีกสองคนจะไร้เหตุผลและวางอำนาจถึงเพียงนี้ ไม่เพียงกระโดดออกมาเรียกเก็บค่าคุ้มครอง ทั้งยังข่มขู่สารพัด แถมยังแกล้งล้มลงไปกับพื้นเพื่อเรียกค่าเสียหาย ไม่เห็นกฎหมายของอาณาจักรอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย!
นายทหารหนุ่มเก็บเหรียญเงินใหญ่ใส่กระเป๋าอย่างแนบเนียน ก่อนพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย แล้วหันไปมองอาลิเต้ที่สีหน้าไม่น่าดู
อาลิเต้หูขาดกับพวกอีกสองคนเห็นดังนั้นก็ถึงกับอึ้ง เจ้าเองก็เป็นคนเมืองจวินหยิง ทั้งยังจบจากโรงเรียนนักรบอาชีพ ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรกเล่า!
เมื่อเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมา อาลิเต้หูขาดก็ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วกล่าวว่า “โธ่เอ๊ย! วันนี้ข้าดันโดนมีดสั้นของตัวเองบาดมือเสียได้! ที่จริงข้าเองก็เคยเรียนต่อที่โรงเรียนนักรบอาชีพในเมืองนี้เหมือนกัน”
ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นว่าวอลล์ไม่หวั่นไหว เขาก็หันไปมองอัลวินที่ยังมีรอยแดงบนใบหน้า จากนั้นล้วงมือค้นในกระเป๋าเสื้ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบถุงเงินออกมาแล้วเดินไปหาอัลวินด้วยสีหน้าจริงใจ
“น้องชาย เมื่อครู่พี่น้องของข้าหุนหันพลันแล่นเกินไป ต้องขอโทษด้วย รับเงินนี่ไปดื่มเหล้าสักสองสามแก้ขุ่นใจเถอะ”
อัลวินไม่ได้รับถุงเงิน แต่หันไปมองวอลล์เป็นเชิงถาม
วอลล์พยักหน้า มาถึงขั้นนี้แล้ว ความขัดแย้งคงดำเนินต่อไปไม่ได้อีก ดูแค่ว่าต่อจากนี้อาลิเต้หูขาดจะยังกล้ามาหาเรื่องอีกหรือไม่ก็พอ