เสด็จอาโปรดเอ็นดูข้าหน่อย

ตอนที่ 1 เสด็จอาผู้แสนว่าง่าย

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เหนียงเหนียงเหมย ข้าขอร้อง ทรงโปรดไว้ชีวิตอินอินเถิด นางแตกต่างจากคนทั่วไปมาตั้งแต่เล็ก ร่างกายก็อ่อนแอกว่าผู้อื่น นางเช่นนี้ไม่มีทางเป็นภัยต่อองค์หญิงใหญ่กับพวกนางได้”

เสียงวิงวอนอันเศร้าสร้อยข้างหูทำให้หยุนอินอินสะดุ้งตื่น นางคิดจะลืมตาขึ้นมาดู ทว่ากลับพบว่าร่างกายขยับไม่ได้ กระทั่งดวงตาก็ยังขยับไม่ไหว ขณะนั้นเสียงอีกเสียงก็ดังขึ้นข้างหู ดังยิ่งกว่าเสียงเมื่อครู่

“บุตรีไร้ค่าของเจ้าจะเอาอะไรมาเทียบกับบุตรีของข้าได้ แต่ใครใช้ให้เจ้าถูกกักอยู่ในตำหนักเย็นมาสามปี ทั้งยังครองนามฮองเฮาเล่า! ส่วนบุตรีไร้ค่าที่เจ้าคลอดออกมาก็ยังเป็นองค์หญิงสายตรงอันสูงศักดิ์ เดิมทีข้าก็ไม่จำเป็นต้องถือสาคนไร้ค่า ทว่าบัดนี้แคว้นต้าจวินจะคัดเลือกพระชายารัชทายาทองค์ใหม่จากบรรดาองค์หญิงสายตรงของเก้าแคว้น!”

“ฮองเฮาพี่หญิง ท่านแบกภาระเช่นนี้มานานคงเหนื่อยแล้ว ยามนี้น้องหญิงช่วยกำจัดนางให้ ท่านควรขอบคุณข้าจึงจะถูก”

หยุนอินอินงุนงงอยู่บ้าง เมื่อครู่ตนกำลังเดินทางไปโรงเรียนแล้วถูกรถชนลอยขึ้นไปกลางอากาศ จากนั้นก็ตกกระแทกพื้นโครม ร่างแหลกเหลวราวกับเต้าหู้แล้วยังไม่ตายอีกหรือ

เหตุใดยังได้ยินคนพูดกันอีก

นางเห็นภาพเลือนรางว่าหญิงชราผู้หนึ่งเดินเข้ามาหา แล้วยื่นนิ้วไปตรวจใต้จมูกของตน จากนั้นหยุนอินอินก็ได้ยินเสียงชราภาพของนางเอ่ยว่า

“ทูลเหนียงเหนียง องค์หญิงเก้าสิ้นพระชนม์แล้วเพคะ”

อะไรนะ?!

“อ๊า! นางแพศยา เจ้าฆ่าบุตรีข้า ข้าจะสู้กับเจ้าให้ถึงที่สุด...”

เสียงของหญิงที่ถูกเรียกว่าฮองเฮาแหบพร่า นางคล้ายคิดจะทำบางอย่าง ทว่าสุดท้ายก็ถูกห้ามไว้ เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของนางดังขึ้น แล้วภาพตรงหน้าก็มืดลง ก่อนจะหมดสติล้มลงกับพื้น

เมื่อทุกคนจากไปแล้ว หยุนอินอินออกแรงอย่างสุดกำลัง ในที่สุดก็ลืมตาขึ้นได้และขยับแขนขา

นางยันกายลุกนั่ง อาศัยแสงจันทร์มองห้องแปลกตาอันชวนพิศวง กับสตรีแต่งกายโบราณที่นอนอยู่ข้างกาย ยังไม่ทันได้คลายความสงสัย ความทรงจำแปลกหน้าก็หลั่งไหลทะลักเข้าสู่สมอง เมื่อนึกได้ว่าความทรงจำตลอดชีวิตของคนอีกผู้หนึ่งเพิ่มเข้ามาในหัว หยุนอินอินจึงเพิ่งตั้งสติได้

ฉันถูกรถชนตายไปแล้ว ตอนนี้คงเป็นการยืมร่างคืนชีพ ไม่สิ สวรรค์คงเห็นว่าฉันตายทั้งวัยสาวอย่างน่าอนาถ จึงให้ฉันฟื้นคืนชีพ แถมยังได้ทะลุมิติแบบทันกระแสอีกด้วย

หลังเรียบเรียงความทรงจำ หยุนอินอินก็เข้าใจเรื่องราวในอดีตของร่างใหม่นี้คร่าว ๆ แล้ว

เจ้าของร่างเดิมก็ชื่ออินอิน เป็นองค์หญิงเก้าแห่งแคว้นต้าหยุน นางป่วยเป็นโรคประหลาดมาตั้งแต่เด็ก ไม่กล้าพูดคุยกับผู้คน เอาแต่ก้มหน้าใช้ชีวิตอยู่ในโลกของตน หยุนอินอินคิดว่านี่คงเป็นอาการออทิสติกในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด

สตรีที่นอนอยู่บนพื้นคือพระมารดาของนาง และยังเป็นฮองเฮาแห่งแคว้นต้าหยุน เป็นบุตรีสายตรงของตระกูลหลี่ นามว่าหลี่จิ้ง เพียงแต่มีนิสัยไม่แก่งแย่งสิ่งใด จึงปล่อยให้เหนียงเหนียงเหมยซึ่งมีเพียงตำแหน่งพระสนมอยู่เหนือหัวในยามปกติ

ตลอดสามปีที่ผ่านมา เพราะคำสั่งพิเศษของเหนียงเหนียงเหมย สองแม่ลูกฮองเฮากับองค์หญิงเก้าจึงทนทุกข์อยู่ในตำหนักเย็น

ฤดูหนาวก็หนาว ฤดูร้อนก็ร้อน อาหารสามมื้อในแต่ละวันไม่เย็นชืดแข็งกระด้าง ก็จืดชืดไร้รสชาติ องค์หญิงเก้าเดิมทีก็เลือกกินอย่างหนักอยู่แล้ว พอเข้ามาอยู่ตำหนักเย็นก็ยิ่งหนักกว่าเดิม จากคนที่ไม่อ้วนอยู่แล้ว บัดนี้เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เด็กสาววัยสิบหกกลับผอมแห้งราวกับถั่วงอกเขียวที่ยังไม่โตเต็มที่

หยุนอินอินกัดฟัน เหนียงเหนียงเหมยนี่ช่างไร้มนุษยธรรมยิ่งนัก ที่ทำให้นางเดือดดาลยิ่งกว่าคือความทรงจำของร่างเดิม ทั้งถูกทุบตีเตะต่อยและด่าทอสารพัด คนที่ทำร้ายและเหยียดหยามนางมิใช่ใครอื่น แต่เป็นบรรดาพี่หญิงพี่ชายร่วมราชวงศ์ที่มีองค์หญิงใหญ่และองค์ชายใหญ่เป็นหัวโจก

เดิมทีมีแม่นมประจำองค์ฮองเฮาและแม่นมขององค์หญิงเก้าติดตามมาอยู่ตำหนักเย็นด้วย ทว่าผ่านไปไม่ถึงปี แม่นมขององค์หญิงเก้าก็ถูกย้ายไป ส่วนแม่นมอีกคนกลับเสียชีวิตกะทันหัน

เมื่อลองคิดดู หยุนอินอินก็รู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้คงเป็นฝีมือเหนียงเหนียงเหมยทั้งสิ้น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเข้ามาครอบครองร่างขององค์หญิงเก้าหรือไม่ ในใจหยุนอินอินจึงมีความแค้นอันเข้มข้นปะทุขึ้น กดข่มอย่างไรก็ไม่อยู่ จนแทบอยากไปฉีกเหนียงเหนียงเหมยกับบุตรชายให้เป็นชิ้น ๆ เสียเดี๋ยวนี้

ความอัปยศที่คนพวกนั้นยัดเยียดให้องค์หญิงเก้า นางจะคืนกลับไปให้พวกเขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ถ้ารู้ก่อนว่าจะทะลุมิติ ฉันคงไม่ทุ่มเทค้นคว้าขนมหวานอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่หันไปฝึกเทควันโดให้หนักแทน

หยุนอินอินหันไปมองฮองเฮาจิ้งที่ยังหมดสติอยู่ นางคิดว่าบางทีอีกฝ่ายอาจให้คำแนะนำเรื่องวิธีรับมือเหนียงเหนียงเหมยได้

“เสด็จแม่ เสด็จแม่...”

ฮองเฮาจิ้งลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ครั้นเห็นบุตรีที่สิ้นลมหายใจไปแล้วนั่งอยู่ข้างเตียงและเรียกตน น้ำตาก็ไหลพรากในทันใด

“อินอิน เจ้ากลับมาอยู่ในความฝันของเสด็จแม่หรือ ขอโทษด้วย เป็นเสด็จแม่ไร้ความสามารถ ปกป้องเจ้าไว้ไม่ได้...”

เห็นฮองเฮาจิ้งร้องไห้จนแทบขาดใจ หยุนอินอินจึงรีบยื่นมือประคองนางให้ลุกนั่ง จากนั้นก็จับมือนางมาวางบนใบหน้าของตนต่อสายตาตื่นตะลึง แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า

“เสด็จแม่ ท่านไม่ได้ฝัน ลูกก็ยังไม่ตาย ลองสัมผัสดู ใบหน้าของลูกยังอุ่นอยู่ หัวใจก็ยังเต้นตุบ ๆ เสด็จแม่ ลูกไม่เป็นอะไรจริง ๆ”

ฮองเฮาจิ้งนิ่งงันไป ก่อนจะยกมือขึ้นตบหน้าตนเองอย่างแรงหนึ่งฉาด เมื่อความเจ็บแล่นเข้ามา นางจึงกล้าเชื่อว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ความฝัน สีหน้าของนางเปลี่ยนจากตื่นตะลึงเป็นยินดี แล้วกลับกลายเป็นไม่อยากเชื่ออีกครั้ง

“อินอิน นี่มันเกิดอะไรขึ้น เมื่อครู่เจ้าไม่มีลมหายใจแล้วชัด ๆ อีกอย่าง เหตุใดเจ้าจึงพูดได้มากมายถึงเพียงนี้ เจ้า...”

“เสด็จแม่ เหนียงเหนียงเหมยคงคิดไม่ถึงว่ายาพิษของนางไม่เพียงเอาชีวิตลูกไม่ได้ กลับรักษาโรคของลูกให้หายด้วย”

ฮองเฮาจิ้งทั้งตกตะลึงทั้งยินดี “เสด็จแม่ไม่เคยกล้าฝันด้วยซ้ำว่าโรคของเจ้าจะมีวันหายได้ หากเป็นเช่นนั้น เสด็จแม่คงต้องขอบคุณเหนียงเหนียงเหมยที่รักษาโรคของเจ้าโดยบังเอิญ”

หยุนอินอินเห็นฮองเฮาจิ้งยิ้มเต็มหน้า ก็อดเตือนนางถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ได้

“เสด็จแม่ เหนียงเหนียงเหมยต้องการให้ลูกตาย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าฮองเฮาจิ้งก็ค่อย ๆ จางหาย แววตาเจือความแค้นขณะกล่าวว่า “นางทำร้ายเสด็จแม่ก็ช่างเถิด บัดนี้กลับคิดทำร้ายแม้กระทั่งเจ้า น่าเสียดายที่เสด็จแม่อยู่ในตำหนักเย็น จึงทำอะไรนางไม่ได้”

“เสด็จแม่ หากพึ่งพาพวกเราเองไม่ได้ เช่นนั้น...หากพึ่งคนอื่นเล่าเพคะ”

“คนอื่นหรือ ฝ่าบาทไม่ทรงสนพระทัยแม้แต่กิจการในราชสำนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องในวังหลัง จะพึ่งพาผู้ใดได้เล่า” แววตาฮองเฮาจิ้งเต็มไปด้วยความหดหู่ หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้แต่แรก นางคงไม่ทำตัวไม่ใส่ใจเช่นนั้น

“เสด็จพ่อไม่ทรงจัดการเรื่องต่าง ๆ ก็ต้องมีผู้จัดการสิ เพคะ หรือแคว้นต้าหยุนอันกว้างใหญ่จะไม่มีผู้ใดปราบเหนียงเหนียงเหมยได้เลย”

ฮองเฮาจิ้งลังเลครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเบาว่า “เสด็จพ่อของเจ้าเอาแต่สำราญทุกวัน อำนาจที่แท้จริงของแคว้นต้าหยุนอยู่ในมือของอ๋องผู้สำเร็จราชการ แม้เขาจะเป็นบุตรบุญธรรมที่เสด็จปู่ของเจ้าเลี้ยงมา แต่ตามธรรมเนียมแล้ว เจ้าควรเรียกเขาว่าเสด็จอา”

หยุนอินอินกะพริบตา “เหนียงเหนียงเหมยกลัวเขาหรือเพคะ”

“ชาวแคว้นต้าหยุนไม่มีผู้ใดไม่หวาดกลัวเขา”

“แม้แต่เสด็จพ่อก็ทรงกลัวเขาหรือเพคะ”

ฮองเฮาจิ้งพยักหน้า หยุนอินอินก็ฉีกยิ้ม

“อินอิน เจ้าคิดจะทำอะไร” ฮองเฮาจิ้งเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของบุตรีแล้วรู้สึกว่ามันดูไม่ชอบมาพากล นางครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “แม้อ๋องผู้สำเร็จราชการจะมีอำนาจมาก แต่เขามีนิสัยสันโดษ ชอบความสงบ เจ้าอย่าไปหาเรื่องเขาเป็นอันขาด”

ห้ามหาเรื่องหรือ ถ้าฉันดึงดันจะลองดูล่ะ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป