เสด็จอาโปรดเอ็นดูข้าหน่อย

ตอนที่ 4 หนีรอดจากปากเสือ

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสียงอะไรน่ะ?

ขันทีชั่วผู้นี้แรงเยอะเสียจริง แค่ถูกเหวี่ยงทีเดียวก็เกือบเอาชีวิตฉันไปแล้ว

เมื่อประตูหินปิดลง ภายในทางลับก็มืดสนิท ทว่าปลายทางกลับมีแสงสว่างริบหรี่

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและแรงปรารถนาที่จะเอาชีวิตรอด หยุนอินอินจึงลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินไปหาแสงนั้น ยิ่งเดินแสงก็ยิ่งสว่างขึ้น จนเบื้องหน้าพลันเปิดโล่ง ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้นางทรุดลงกับพื้นในทันใด

นี่อะไรน่ะ? เสือขาวหรือ?

ให้ตายสิ อ๋องผู้สำเร็จราชการเลี้ยงเสือขาวไว้ในวังหลวงด้วยหรือ?

หยุนอินอินกลืนน้ำลาย เหงื่อเย็นชุ่มกาย ค่อย ๆ ขยับถอยหลัง หวังจะกลับไปยังประตูหินก่อนที่เสือขาวจะเห็นตน แต่นางกลับลืมไปว่าเสือขาวมีประสาทรับกลิ่นดีเยี่ยม ยังไม่ทันขยับได้สองครั้ง เสือขาวที่หมอบอยู่ก็หันกลับมา อ้าปากกว้างส่งเสียงคำรามอย่างน่าเกรงขามใส่หยุนอินอิน

“อ๊า!” หยุนอินอินกรีดร้อง ก่อนจะฝืนระงับอาการสั่นและบังคับตนเองให้สงบลง

เสือขาวจ้องหยุนอินอิน นางไม่ขยับ เสือขาวก็ไม่ขยับ ราวกับกำลังรอจังหวะที่จะพุ่งเข้าขย้ำแล้วกลืนนางลงท้องในคำเดียว

หยุนอินอินกวาดตามองสถานที่เลี้ยงเสือแห่งนี้ น่าจะเป็นใจกลางภูเขาจำลองแห่งหนึ่ง เพียงแต่ภูเขาจำลองนี้ใหญ่โตเสียจนเลี้ยงเสือขาวไว้ข้างในก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ เมื่อมองไปรอบ ๆ นางก็พบว่าห่างจากตนไปไม่ไกลมีช่องแคบอยู่ช่องหนึ่ง ร่างผอมเล็กของนางพอจะมุดเข้าไปได้ ส่วนเสือขาวย่อมเข้าไปไม่ได้แน่

น่าเสียดายที่ช่องนั้นอยู่ไม่ไกลจากด้านขวาของเสือขาว หยุนอินอินคิดว่าอยู่ห่างเท่ากันเช่นนี้ นางไม่มีทางวิ่งหนีเสือขาวทันแน่

เมื่อเห็นเสือขาวก้าวเท้า ท่าทางพร้อมจะกระโจน หยุนอินอินก็ขวัญหนีดีฝ่อ พลันนึกแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ นางก้มหน้าถอดกระโปรงหรูฉวินของตนอย่างรวดเร็ว แล้วม้วนสองสามทีกลายเป็นก้อนกลมใหญ่

“เอ่อ พี่เสือขาว ท่านเห็นหรือไม่ เราเพิ่งพบกันครั้งแรก ข้าก็ไม่มีสิ่งใดมาคารวะท่าน เช่นนั้น ขอมอบลูกบอลให้ท่านสักลูกดีหรือไม่?”

กล่าวจบ นางก็ออกแรงโยนก้อนผ้าที่ม้วนไว้ไปตรงหน้าเสือขาว

ใคร ๆ ก็ว่าพวกเสือเป็นสัตว์ตระกูลแมว เมื่อเป็นแมวก็ย่อมชอบเล่นลูกบอล พี่เสือขาว ท่านช่วยไว้หน้าข้าสักครั้งเถิด...เล่นลูกบอล...เล่นลูกบอล...เล่นลูกบอล...

หยุนอินอินภาวนาในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดสายตาของเสือขาวก็ค่อย ๆ ย้ายไปจับจ้องก้อนกลมนั้น จากนั้นมันเดินเข้าไปสองก้าว ยื่นอุ้งเท้าหน้าลองเขี่ยเบา ๆ ลูกบอลกลิ้งไป หัวใจของหยุนอินอินพลันเย็นวาบ

ขณะที่นางกำลังคิดว่าตนช่างโง่เขลา เสือขาวก็พุ่งเข้าหาลูกบอลทั้งตัว ใช้อุ้งเท้าหน้าทั้งสองกอดมันไว้ แล้วหมอบลงกับพื้นเล่นอย่างแมวตัวใหญ่

หยุนอินอินฉวยโอกาสพุ่งเข้าไปในช่องแคบอย่างรวดเร็ว

เสือขาวหันกลับมามองครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่นลูกบอลต่อ

หยุนอินอินขดตัวอยู่ในช่องแคบ อดบ่นสวรรค์ไม่ได้ ทำไมไม่ส่งฉันไปเกิดใหม่เสียเลย ต้องทำให้ข้ามภพอะไรด้วย ข้ามมาก็ควรให้ดูดีหน่อยสิ นี่อะไร ทั้งซอมซ่อ ทั้งกินไม่อิ่มอยู่อิ่ม ยังมีคนชั่วเต็มไปหมด คราวนี้ดีเลย ฉันจะตายเพราะถูกเสือกิน

ยังไงนะ? ท่านแก่แล้วเห็นว่าฉันถูกรถชนตายยังทรมานไม่พอใช่ไหม!

หัวหน้ากงกงฉีกลับมาถึงศาลาซงเก๋อ ยังไม่ทันเอ่ยรายงานเรื่องมือสังหาร ก็มีคนแต่งกายเป็นนางกำนัลพุ่งออกมาจากประตูด้านใน ร่างกระแทกพื้นดังปัง หลังจากดิ้นรนอยู่สองสามครั้งก็สิ้นลมหายใจ

“นายท่าน นี่คือ?”

หัวหน้ากงกงฉีเดินไปถึงหน้าประตูด้วยสีหน้าไม่สู้ดี แล้วมองอ๋องผู้สำเร็จราชการซึ่งยืนอยู่ในห้องด้วยความยำเกรง

เซวียนหยวนฟู่เหลือบมองหัวหน้ากงกงฉีอย่างเย็นชา ก่อนหันหลังเดินไปนั่งบนเก้าอี้ เส้นไหมทองที่ปักลายงูเหลือมบนชุดคลุมแพรสีดำพลิ้วไหวตามย่างก้าว ราวกับงูเหลือมทองมีชีวิตที่พร้อมจะพุ่งออกมา ส่วนดวงตาเรียวยาวดุจงูคู่นั้นจับจ้องหัวหน้ากงกงฉีตรง ๆ แผ่ไอเย็นเยียบเช่นเดียวกับแววตาของเซวียนหยวนฟู่

ทั้งที่รู้ว่าเป็นเพียงลวดลายปัก แต่ยามนี้หัวหน้ากงกงฉีก็อดก้มหน้า ไม่กล้าสบตาไม่ได้

อาต้ายืนอยู่ข้างเซวียนหยวนฟู่ เห็นหัวหน้ากงกงฉีหวาดหวั่นถึงเพียงนี้ก็ทนไม่ไหว จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตำหนิเล็กน้อย

“หัวหน้ากงกงฉี เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ข้าส่งข่าวให้ท่านแล้ว เหตุใดมือสังหารถึงยังบุกเข้ามาในศาลาซงเก๋อได้?”

“ข้า...เมื่อครู่จับตัวได้แล้ว คนถูกขังไว้ที่เรือนเยวี่ยหยา หรือข่าวจะผิดพลาด คราวนี้พวกมันส่งคนมาสองคน?” หัวหน้ากงกงฉีตอบด้วยน้ำเสียงทั้งจนใจทั้งหวาดหวั่น

เขาเงยหน้ามองเซวียนหยวนฟู่อย่างระมัดระวัง ทว่ากลับพบว่าสีหน้าของนายท่านเย็นชาลงทุกขณะ

หัวใจพลันกระตุกวูบ เมื่อนึกถึงเด็กสาวที่ตนขังไว้ในกรงเสือ หัวหน้ากงกงฉีก็เหงื่อเย็นไหลท่วมกาย เข่าทรุดลงกับพื้นดังตุบ

“นายท่าน บ่าวโง่เขลานัก เมื่อครู่ องค์หญิงเก้ามาขอพบท่าน บ่าวเข้าใจผิดคิดว่านางเป็นมือสังหารหญิง จึง...จึงขังนางไว้ในกรงเสือพ่ะย่ะค่ะ...”

“องค์หญิงเก้า? องค์หญิงเก้าคนใด?”

อาต้าทำหน้าฉงน ในวังมีองค์หญิงเก้าด้วยหรือ? เขาหันไปมองนายท่านของตน แล้วพบว่าในดวงตาของอีกฝ่ายก็มีแววสงสัยอยู่เล็กน้อย

“บ่าวก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ ในวังมีองค์หญิงเก้าอยู่จริง แต่นางมีนิสัยขลาดกลัวทั้งยังดูทึ่มทื่อ ทว่าองค์หญิงเก้าผู้นี้กลับมีสติปัญญาแจ่มใส พูดจาฉะฉาน บ่าวจึงคิดว่านางเป็นมือสังหารหญิงที่ปลอมตัวมาพ่ะย่ะค่ะ”

“หากเป็นมือสังหารหญิงจริง จะยอมให้ท่านจับได้ง่าย ๆ เช่นนี้หรือ?” อาต้ากล่าวอย่างผิดหวัง “หัวหน้ากงกงฉี คราวนี้ท่านทำงานไม่รอบคอบเอาเสียเลย”

“นายท่าน ให้ข้าน้อยไปดูเถิด หากเยวี่ยหยาขย้ำองค์หญิงเก้าจนสิ้นพระชนม์จริง ฝ่าบาทคงยากจะทรงชี้แจง” อาต้าก้าวออกมาข้างหน้าพลางกล่าว

เซวียนหยวนฟู่มิได้ตอบอาต้า หากแต่หันสายตาเย็นชาไปทางหัวหน้ากงกงฉี “เจ้าบอกว่าองค์หญิงเก้ามาหาข้าหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงเก้าตรัสว่าจะมาคารวะเสด็จอา”

“มาคารวะ?” เซวียนหยวนฟู่เอ่ยทวนสองคำนี้เบา ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “ไปดูหลานสาวผู้นี้ของข้าสักหน่อย”

นายท่านเองก็สงสัยว่าองค์หญิงเก้าเป็นตัวปลอมหรือ? อาต้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินตามไป ส่วนหัวหน้ากงกงฉีนั้น ในเมื่อนายท่านยังมิได้เอ่ยปาก เขาย่อมไม่กล้าลุกขึ้น

ในคุกลับ หยุนอินอินหิวจนท้องแทบติดหลัง มองเสือขาวที่ยังสนุกกับการเล่นอยู่ นางก็อดกระตุกมุมปากไม่ได้

“ท่านเสือขาว ท่านถูกขังมานานเท่าไรแล้ว ลูกบอลธรรมดา ๆ ลูกเดียว เล่นจนถึงยามนี้แล้วยังไม่เบื่ออีกหรือ?”

เมื่อได้ยินเสียง เสือขาวก็หยุดเล่นลูกบอล หันมามองหยุนอินอินที่อยู่ในช่องแคบ นางยิ้มขื่นแล้วกวักนิ้วเรียกมัน

“เอ่อ ท่านเสือขาว พวกเรามาตกลงกันสักหน่อยดีหรือไม่? แทนที่ข้าจะต้องหิวตายอย่างทรมานอยู่ที่นี่ มิสู้ท่านจัดการให้ข้าตายอย่างรวดเร็วเสีย แม้ร่างกายข้าจะผอมแห้งไร้เนื้อ แต่คงพอเป็นอาหารให้ท่านอิ่มได้ ทว่าต้องตกลงกันก่อนนะ ท่านต้องมีเขี้ยวคม ๆ และดีที่สุด...ดีที่สุดคือเร็วอีกหน่อย ให้ข้าตายก่อนจะทันรู้สึกเจ็บ”

“ท่านเสือขาว อย่านั่งเงียบเช่นนั้นสิ ฟังเข้าใจหรือไม่? ถ้าเข้าใจก็แสดงท่าทีสักหน่อยสิ”

หยุนอินอินเพิ่งพูดจบ เสือขาวซึ่งนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นมาตลอดก็ลุกขึ้นกะทันหัน นางตกใจจนหน้าซีด รีบชักมือกลับอย่างลนลาน หลับตาร้องโอดครวญว่า “ท่านเสือขาว พวกเรายังอยู่ในขั้นตกลงกันอยู่ ท่านอย่าเพิ่งพุ่งเข้ามาสิ ข้ากลัว...”

“ท่านหิว ข้าก็หิวเหมือนกัน...ข้ายังเด็กอยู่เลย ยังไม่ได้กินอิ่ม ข้าไม่อยากเป็นผีหิวโหย ยิ่งไม่อยากตายแล้วตายอีก...”

หยุนอินอินพูดไปพูดมาก็ร้องไห้ออกมา เสียงร้องดังลั่น ทั้งน้อยเนื้อต่ำใจ น้ำมูกน้ำตาเปรอะเต็มใบหน้า

เซวียนหยวนฟู่เหลือบมองเยวี่ยหยาที่นั่งอยู่ข้างเท้าตน แล้วมองใบหน้าเละเทะจนแทบทนดูไม่ได้ของหยุนอินอิน แววรังเกียจวูบผ่านดวงตา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป