จิ่งฉินพลันเบิกตากว้าง รูม่านตาหดเล็กลง
เขาคิดจะหนี ทว่าราวกับถูกบางสิ่งตรึงไว้ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
「ท่านอ๋อง!」
พ่อบ้านหลิวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ
หากสายฟ้าฟาดหนาหนักเช่นนี้ลงบนร่าง...
เขาสูดปาก ไม่กล้าแม้แต่จะคิด
‘เปรี้ยง!’
ยังไม่ทันตั้งตัว สายฟ้าก็ฟาดลงมาแล้ว
จิ่งฉินถูกผ่าเข้าเต็มเปา แต่ไม่ถึงแก่ชีวิต
โต๊ะหินที่อยู่ข้างกายแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
「เจ้า...」เขาสูดหายใจ 「ฮู่ว—」
เพิ่งอ้าปาก ควันดำก็พวยพุ่งออกมา
เสื้อผ้าบนร่างจิ่งฉินถูกสายฟ้าผ่าจนขาดรุ่งริ่ง
เด็กหญิงขยับจมูกน้อย ๆ แล้วพึมพำเสียงเบา 「ข้าควบคุมอานุภาพของยันต์แผ่นนี้ไว้แล้วแท้ ๆ เหตุใดยังมีกลิ่นไหม้อีกเล่า?」
พ่อบ้านหลิวได้สติกลับมา หัวใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ก่อนเร่งรุดเข้าไปหา 「ท่าน...ท่านอ๋อง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?」
จิ่งฉินจ้องอวิ๋นถังเขม็ง ยังมีหน้ามาพูดอีกหรือ?
เด็กหญิงพองแก้มอย่างขุ่นเคือง 「เดิมทีข้าไม่ได้คิดจะลงมือเสียหน่อย」
「แต่ท่านหลอกข้า! โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กล้าหลอกเอาเงินของข้าไป อภัยให้ไม่ได้!」
เดิมทีแค่ต้องคืนเงินให้ฟ้าดินก็ทำให้นางไม่พอใจอยู่แล้ว บัดนี้เขายังกล้ายักยอกเงินของนางอีก
ดวงตากลมโตของเด็กหญิงเบิกกว้าง
ท่าทางราวกับแมวน้อยพองขน น่าเอ็นดูเป็นพิเศษ
จิ่งฉินมองนาง รู้สึกราวกับถูกคมมีดกรีด
น่าเอ็นดูอะไรกัน? นี่มันจอมมารตัวน้อยชัด ๆ!
เขาหันมองไปรอบ ๆ
เด็กหญิงกลับเอ่ยขึ้นว่า 「วางใจเถิด นอกจากตัวท่านแล้ว ของมีค่าในที่นี้ไม่ได้เสียหายแม้แต่น้อย!」
มารดาเคยกล่าวไว้ว่า เมื่อไปเป็นแขกบ้านผู้อื่น ห้ามทำให้เจ้าบ้านลำบากใจ
พระชายาจัดงานชมบุปผา จะทำข้าวของที่นั่นเสียหายไม่ได้