เมื่อได้ยินคำขอของพี่เหมียว
หวังพั่งจื่อก็พยักหน้ารับทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
พี่เหมียวยกมือขึ้น แสงสีเขียวอ่อนลอยออกมาแล้วตกลงบนร่างของฉินมู่
ไม่นาน ใบหน้าของฉินมู่ก็เริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นให้เห็นอย่างชัดเจน
เส้นผมของพี่เหมียวเปลี่ยนเป็นสีขาวไปหลายเส้นอย่างเงียบงัน
“แม่งเอ๊ย ไอ้ประสาท เปลืองพลังพี่เหมียวจริง ๆ ไม่รู้คิดอะไรอยู่...”
หวังหล่างเห็นพี่เหมียวลงมือแล้ว จึงไม่ได้ห้ามอีก แต่ก็ยังอดบ่นออกมาสองสามคำไม่ได้
ในใจหงุดหงิด ขณะเดียวกันก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ถ้าวันหนึ่งเขากลายเป็นคนพิการ จะมีใครยอมช่วยเขาโดยไม่สนอะไรทั้งนั้นบ้างไหม?
ไม่นานแสงสีเขียวก็หายไป อาการทางร่างกายของฉินมู่ก็ถือว่าทรงตัวแล้ว
อย่างน้อยลมหายใจก็สม่ำเสมอ
“พอแล้ว! มีเรื่องอะไรค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้ออกเดินทางเดี๋ยวนี้!”
เมื่อเห็นหวังหู่พุ่งออกจากหมู่บ้านไปยังขบวนรถแล้ว เจิ้งอี้ก็โบกมือ ก่อนจะขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ คนขับรถก็สตาร์ตเครื่องในจังหวะเดียวกัน
เมื่อได้ยินดังนั้น หวังหล่างกับคนอื่น ๆ ก็แยกย้ายกลับไปขึ้นรถของตัวเองทันที
หวังพั่งจื่อปาดหน้า ก่อนจะยกฉินมู่ขึ้นแล้วรีบวิ่งกลับไปที่รถอู่หลิงหงกวงของตัวเอง
เขารีบจัดท่าฉินมู่ให้เรียบร้อยด้วยความเร็วสูงสุด แล้วสตาร์ตรถออกจากเขตหมู่บ้านผีสิงตามขบวนใหญ่ไปทันที
......
หลังจากย่อยข้อมูลในหัวจนหมดแล้ว ฉินมู่ก็รู้สึกถึงอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
สับสน? ทำอะไรไม่ถูก? หวาดกลัว?
ใครก็ตามที่หลุดจากยุคสงบสุขมาอยู่ในวันสิ้นโลกอันพิสดารที่มีโอกาสตายเก้าส่วนจากสิบ คงไม่มีทางสงบนิ่งได้หรอก
แต่ฉินมู่ก็ไม่ได้ถึงกับเสียสติหรืออะไร
ทะลุมิติงั้นเหรอ? เขาอ่านนิยายแนวทะลุมิติมาเยอะ เรื่องแบบนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับเขา
แม้โลกนี้จะน่าสะพรึงกลัว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นสิ้นหวังไปเสียทั้งหมด
อย่างน้อยความพิสดารของโลกนี้ก็ยังพอให้ตายได้อย่างรวดเร็ว ไม่เหมือนโลกจำพวกแฮมเมอร์ที่ต่อให้อยากตายดี ๆ ก็ยังยาก!
เมื่อมาแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้
ตอนนี้เขาเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ อย่างแรกต้องเอาชีวิตรอดก่อน ถึงค่อยมีสิทธิ์พูดถึงเรื่องอื่น
ไม่อย่างนั้นเพิ่งทะลุมิติมาก็ตายเลย แบบนั้นคงทำให้กองทัพผู้ทะลุมิติเสียชื่อแย่
ฉินมู่ยันเบาะเก่า ๆ พยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง
แค่ขยับตัวเท่านั้น เขาก็รู้สึกว่าตาพร่ามืดเป็นระลอก
เห็นได้ชัดว่าร่างนี้อ่อนแอจนแทบไม่เหลือสภาพ
เดิมทีเสบียงของหวังพั่งจื่อกับพวกก็มีไม่มากอยู่แล้ว ยิ่งต้องจ่ายออกไปถึงเก้าส่วนเป็นค่ารักษา
เสบียงที่เหลือแค่นั้น แค่ยังมีชีวิตอยู่ได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
ปัง!
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังสนั่น ใบหน้าอ้วนกลมของหวังพั่งจื่อแนบติดอยู่กับกระจกรถ เขาแยกเขี้ยวด้วยความเจ็บปวด ดูท่าคงเจ็บไม่น้อย
ระหว่างออกค้นหาเสบียงเมื่อครู่ พวกเขาเจอสิ่งพิสดารเข้า โชคดีที่ครั้งนี้มันรับมือไม่ยากเท่าตัวที่เจอในหมู่บ้านผีสิงคราวก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น หวังหู่กับคนอื่น ๆ ก็กำลังค้นหาเสบียงอยู่เหมือนกัน พวกเขาจึงร่วมมือกันกำจัดมันได้
แต่เพราะเหตุการณ์พิสดารครั้งก่อน พอหวังพั่งจื่อเห็นสิ่งพิสดาร เขาก็วิ่งกลับมาอย่างบ้าคลั่งทันที
เขาเสียหลัก ล้มคว่ำใส่รถเข้าเต็ม ๆ
เมื่อได้สติ หวังพั่งจื่อก็สบตากับฉินมู่
ทันใดนั้นเขาก็ตกตะลึง ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ไม่อยากเชื่อ และดีใจอย่างเหลือล้น
แกร๊ก! หวังพั่งจื่อเปิดประตูรถ
ร่างทั้งร่างของเขาโถมเข้ามา
“ฮือ ๆ! ฉิน! แกฟื้นแล้ว! ดีจริง ๆ! ถ้าแกไม่ฟื้น ฉันไม่รู้เลยว่าจะทำยังไง!!”
“ทุกคนบอกว่าแกไม่มีทางฟื้นแล้ว บอกว่าฉันมันโง่ ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าฉันไม่ได้โง่”
หวังพั่งจื่อทิ้งน้ำหนักตัวลงบนฉินมู่ แล้วร้องไห้ฟูมฟายอย่างหนัก
เหตุการณ์หมู่บ้านผีสิงผ่านไปสามวันแล้ว
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา หวังพั่งจื่อแบกรับความกดดันไว้ไม่น้อย
คนส่วนใหญ่ต่างหัวเราะเยาะว่าเขาโง่ ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางช่วยได้ก็ยังดึงดันจะช่วย
ถึงขั้นยอมจ่ายเสบียงเอาชีวิตรอดไปเก้าส่วน เพื่อช่วยคนที่เป็นเจ้าชายนิทรา
วันสิ้นโลกผ่านมาแล้วครึ่งปี คนที่หายากอย่างนี้ควรตายหมดไปแล้วแท้ ๆ
แม้จะมีคนส่วนน้อยชื่นชมมิตรภาพระหว่างพี่น้องนี้ แต่ถึงอย่างนั้นมิตรภาพก็เอามากินแทนข้าวไม่ได้ จริงไหม?
คนที่เดินอยู่ในความมืดมานาน พอพบแสงสว่างเล็ก ๆ ข้างกายโดยบังเอิญ
สิ่งแรกที่ทำ ไม่ใช่การตามหาแสงนั้น แต่กลับเป็นการดับมัน
เพราะแสงสว่างเพียงน้อยนิดนั้น เผยให้เห็นเพียงความมืดที่มากยิ่งกว่าเดิม
ครึ่งปีในวันสิ้นโลก มีคู่สามีภรรยา พี่น้องชายหญิงกี่คู่ที่หันมาฆ่าฟันกันเพราะเสบียงเพียงนิดเดียว
มีกี่คนที่ยอมผลักคนข้างกายเข้าไปในปากของสิ่งพิสดาร เพียงเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด
บางทีนี่แหละคือสิ่งที่เรียกว่า คนอื่นคือขุมนรก
“พั่งจื่อ ฉัน... เหมือนจะ... ตายอีกแล้ว”
ฉินมู่รู้สึกว่าตาพร่ามืดอีกครั้ง ราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับอยู่บนตัว กระดูกส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับทนรับน้ำหนักไม่ไหว
“โอ๊ย ๆ ๆ ขอโทษ! ขอโทษ!”
หวังพั่งจื่อรีบดิ้นรนลุกขึ้น พร้อมกับค่อย ๆ ประคองฉินมู่ให้นอนลง
ท่าทางของเขาราวกับกำลังจับตุ๊กตากระเบื้องที่ใกล้จะแตกหัก
ว่าไปแล้ว ตอนนี้ฉินมู่ก็แทบไม่ต่างจากตุ๊กตากระเบื้องเลย
ฉินมู่มองหวังพั่งจื่อที่เต็มไปด้วยฝุ่นดิน แล้วอดถอนใจไม่ได้
หมอนี่คงเป็นคนประเภทที่ดื่มน้ำก็ยังอ้วนตามคำเล่าลือจริง ๆ
หวังพั่งจื่อผ่านวันสิ้นโลกมาครึ่งปีแล้ว ต้องอดมื้อกินมื้อ
แทบไม่เคยได้กินอิ่มสักมื้อ แต่ก็ยังอ้วนขนาดนี้
ถ้าไม่รู้ว่าเขาเป็นคนซื่อ ฉินมู่คงสงสัยไปแล้วว่าหมอนี่แอบเก็บเสบียงไว้กินเองอยู่บ่อย ๆ
ไขมันในตัวเขารักษาความร้อนไว้ได้ยังไงกันนะ ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
แต่โลกนี้กลายเป็นวันสิ้นโลกอันพิสดารไปแล้ว ยังจะพูดถึงเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ก็ออกจะน่าขำ
บางทีเพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมาจิตใจหนักอึ้งเกินไป ไขมันที่ลดเท่าไรก็ไม่ลงกลับหายไปไม่น้อย
ทั้งตัวผอมลงไปหนึ่งรอบ
“มีน้ำไหม?”
ฉินมู่เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า ราวกับเสียงสูบลมที่พังแล้ว
“มี ๆ! ฉันกลัวแกสำลัก เลยกรอกน้ำให้แกครั้งละฝาขวด ไม่กล้าให้มากกว่านั้น อีกอย่างน้ำของเราก็มีไม่เยอะ...”
หวังพั่งจื่อหยิบน้ำแร่สองขวดออกมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด เปิดฝาแล้วค่อย ๆ ส่งให้เขา
ในสภาพแบบนี้ หวังพั่งจื่อยังหาโอกาสกรอกน้ำให้เขาได้บ้างก็นับว่าไม่เลวแล้ว
ส่วนเรื่องให้น้ำเกลือ... คงได้แต่ฝันเอา น่าจะดีกว่า
เมื่อน้ำแร่ไหลลงท้อง ฉินมู่ก็รู้สึกเหมือนร่างกายกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
น้ำสมกับเป็นต้นกำเนิดของชีวิตจริง ๆ หลังดื่มน้ำแร่ติดกันสองขวด
ฉินมู่เลียริมฝีปากที่ยังแห้งแตก แล้วถามว่า “พั่งจื่อ ยังมีอีกไหม?”
“เอ่อ... พี่ฉิน ขอโทษนะ ไม่มีแล้ว คราวนี้ฉันหาได้แค่สองขวด แต่ฉันยังมีซีอิ๊วอีกขวด จะเอามาแก้ขัดก่อนไหม?”
หวังพั่งจื่อถามอย่างหยั่งเชิง
ฉินมู่ได้ยินแล้วมุมปากก็กระตุก
ดีเลย น้ำก็ขาดอยู่แล้ว ถ้าดื่มซีอิ๊วที่มีเกลือสูงเข้าไปอีก ร่างกายก็ยิ่งกักเก็บน้ำไว้
แบบนั้นคงได้กระหายน้ำตายจริง ๆ
“พั่งจื่อ ช่วยพยุงฉันออกไปเดินหน่อย แล้วเอาซีอิ๊วขวดนี้ไปแลกน้ำกับพวกผู้มีพลังพิเศษ”
ฉินมู่พูดพลางพยายามลุกขึ้นนั่ง