«เกาะเล็ก ๆ?»
ยามเช้าตรู่ ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ชายคนหนึ่งลุกจากเตียงขึ้นมาบนดาดฟ้า ยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะมองเกาะที่อยู่ไม่ไกล แล้วกวาดตาดูคำแนะนำจากระบบเกม เขาค่อย ๆ หรี่ตาลง
บนเกาะมีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ แต่ตอนกลางคืนจะอันตรายมาก แนะนำให้กลับไปพักบนเรือหรือไม่?
ชายที่ค่อนข้างระมัดระวังลูบคางตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจในท้ายที่สุด—หยิบคันเบ็ดขึ้นมา
เรื่องขึ้นเกาะเอาไว้ก่อน วันนี้จะทำอะไรให้ได้ผลก็ต้องเริ่มแต่เช้า ยามเช้าตรู่แบบนี้แหละเหมาะแก่การตกหีบสมบัติที่สุด!
เขาสะบัดเบ็ดออกไปอย่างงดงามโดยไม่เปลืองแรงแม้แต่น้อย เบ็ดพาสายเอ็นพุ่งวาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ก่อนหย่อนลงใต้ผิวน้ำราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ
ลั่วชิงอวี้ใช้แผงควบคุมเกมสั่งให้เรือยอชต์หยุดอยู่กับที่ จากนั้นก็พิงราวเรือ พลางรับลมทะเลและขยับคันเบ็ดไปเรื่อยเปื่อยอย่างไม่ใส่ใจนัก
เอ๋~
เขาเป็นคนดวงดีมาตั้งแต่เด็ก พอมาอยู่ในดันเจี้ยนเอาชีวิตรอดกลางทะเล ก็ย่อมตกหีบสมบัติขึ้นมาได้ไม่ว่าจะทำยังไง นายบอกสิว่าไม่หมั่นไส้หรือไง?
พนันกันไหมล่ะ
อีกไม่เกินสามวินาที หีบสมบัติต้องมาติดเบ็ดแน่
«หนึ่ง สอง...»
เขายังนับไม่ทันถึงสาม สายเบ็ดที่เมื่อครู่ยังขยับได้อย่างง่ายดายก็พลันตึงเปรี๊ยะ
เอาละ
หีบสมบัติติดเบ็ดแล้ว
มาดูกันซิว่าคราวนี้จะได้ของดีอะไร?
ลั่วชิงอวี้เริ่มสาวสายเบ็ดกลับมาอย่างใจเย็น แต่พอสาวไปเรื่อย ๆ...
ทำไมคราวนี้ถึงรู้สึกว่าหนักกว่าหีบสมบัติครั้งไหน ๆ เลยล่ะ?
หรือว่า...
จะเป็นของพิเศษ?
เขาครุ่นคิดเพียงชั่วขณะ ความไม่ใส่ใจบนใบหน้าของลั่วชิงอวี้ก็หายวับไปทันที แม้แต่ท่าทางสาวสายเบ็ดก็รวดเร็วขึ้นหลายส่วน
แล้วเขาก็ค่อย ๆ มองเห็นเงาสีเขียวก้อนหนึ่งติดเบ็ดขึ้นมาอย่างพร่าเลือน ลั่วชิงอวี้: «...?»
นี่มันอะไรเนี่ย?
มองยังไงก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับหีบสมบัติสักนิดเลยนี่นา?
แต่...
ลั่วชิงอวี้เชื่อมั่นในดวงของตัวเอง จึงกัดฟันลากก้อนสิ่งนั้นขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือยอชต์
เมื่อไม่มีน้ำทะเลหล่อเลี้ยง สาหร่ายทะเลก็พันกันยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเดิม จนเจียงฉางหนิงที่มีหางถูกสาหร่ายทะเลพันไว้ตรงกลางจนขยับไม่ได้พลอยหงุดหงิดไปด้วย
เธอผ่านคืนที่ผ่านมาได้อย่างปลอดภัย แต่ไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าพอตื่นขึ้นมา หางของตัวเองจะติดแน่นอยู่ในช่องว่างระหว่างสาหร่ายเพราะท่านอนเมื่อคืน
เธอกำลังพยายามแกะสาหร่ายทะเลอยู่ เห็นอยู่รอมร่อว่าจะหลุดแล้ว แต่กลับถูกผู้เล่นตรงหน้าตกขึ้นมาเสียก่อน...
โดยเฉพาะ...
เมื่อรู้สึกถึงท่าทางหยาบกระด้างของเขา—
«นี่นายกำลังโยนกระสอบอยู่หรือไง ถึงได้ใช้แรงขนาดนั้น?»
อะไรนะ?
เสียงคนเหรอ?
ลั่วชิงอวี้อดยกมือขึ้นแตะหูที่คันยุบยิบเพราะเสียงนั้นไม่ได้ ขณะที่กำลังบังคับตัวเองให้ทำสีหน้าระแวดระวัง—
เจียงฉางหนิงก็สะบัดหางอย่างแรง
แม้สาหร่ายทะเลจะยังพันอยู่ แต่สาหร่ายบนตัวอย่างน้อยก็ถูกสะบัดหลุด เผยให้เห็นร่างของเจียงฉางหนิงทั้งหมด
หางสีทองเปล่งประกายเจิดจ้า ลั่วชิงอวี้มองใบหน้าของเจียงฉางหนิงอย่างเงียบงัน ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี
ผู้เล่นเหรอ?
เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่
มนุษย์ไม่มีทางหน้าตาดีขนาดนี้ แถมเขาก็ไม่เคยเห็นคนปกติที่มีหางปลาเลยสักคน
ถ้าอย่างนั้น...
ก็เป็นเอ็นพีซีพื้นเมืองในทะเลของดันเจี้ยนเอาชีวิตรอดสินะ?
ในเมื่อมีเงือกแล้ว บนเกาะจะมีเผ่ากินคนอะไรทำนองนั้นอาศัยอยู่ด้วยหรือเปล่า?
ความคิดมากมายเริ่มฟุ้งกระจายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่บนตัวเงือก
สวยจัง...
สวยจริง ๆ...
สวยจน...อยากได้มาเป็นของตัวเอง
«มองอะไรนักหนา!»
เจียงฉางหนิงสะบัดหางซ้ำหลายครั้ง แต่สาหร่ายที่พันอยู่กลับไม่ยอมหลุด หางตายังเหลือบไปเห็นลั่วชิงอวี้ ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดเข้าอีกด้วย เธอโมโหจนแทบระเบิด
โดยเฉพาะ...
เมื่อมองดาดฟ้าใต้ร่างตัวเอง แล้วแอบกวาดตามองเรือยอชต์สุดหรู ก่อนจะนึกเปรียบเทียบกับแพไม้ลำเล็กที่พังยับเยินของตัวเอง...
น่าโมโห!
ความริษยาทำให้เงือกเสียสติ!
พวกคนดวงดีมันต้องตายไม่ดี!
เจียงฉางหนิงถลึงตามองใบหน้าไร้พิษภัยของลั่วชิงอวี้ อารมณ์เดือดพล่านจนไม่สนแล้วว่าเขาจะเป็นผู้เล่นหรือไม่
«รีบช่วยแกะให้ฉัน!»
อืม...
ตอนดุขึ้นมาก็สวยเหมือนกัน
ไม่สิ ต้องบอกว่าทุกวินาทีสวยกว่าวินาทีก่อนหน้า...
ว่าแต่ ถ้าเงือกร้องไห้ น้ำตาจะกลายเป็นไข่มุกหรือเปล่านะ?
ลั่วชิงอวี้นั่งยอง ๆ สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่หางสีทอง เขายื่นมือออกไปอย่างว่าง่ายราวกับเชื่อฟังเป็นอย่างดี
มือเขาร้อนผ่าว อุณหภูมิสูงกว่าเงือกอยู่ไม่น้อย แถมหางปลาก็เป็นจุดที่อ่อนไหวที่สุด แค่เขาขยับเข้ามาใกล้ เจียงฉางหนิงก็อยากสะบัดหนีแล้ว ยิ่งลั่วชิงอวี้ยังมือไม้ไม่คล่อง ดึงสาหร่ายทะเลไปมา ปลายนิ้วก็เผลอไล้ผ่านครีบหางของเธออยู่เป็นระยะ...
«...นายตั้งใจใช่ไหม!»
เธออดทนแล้วอดทนอีก แต่พอเห็นว่าหางไม่เพียงไม่หลุดออกมา กลับยิ่งถูกพันแน่นกว่าเดิม อารมณ์ทั้งหมดก็ปะทุขึ้นในที่สุด
ลั่วชิงอวี้ตั้งใจจริง ๆ: «...»
แต่เรื่องนี้เขาไม่มีทางบอกเงือกน้อยให้รู้หรอก
«เปล่านี่»
สีหน้าไร้เดียงสาประกอบกับใบหน้าไร้พิษภัย ดูจริงใจเสียเหลือเกิน
แทบจะทันทีที่เงือกน้อยเริ่มกล่าวหา เขาก็ชักมือกลับ แล้วเสนออย่างใส่ใจเธอเป็นอย่างดี
«ให้ฉันไปเอากรรไกรมาตัดให้ไหม?»
หรือว่า...
«อยากกินอะไรไหม?»
พอพูดถึงเรื่องนี้ เจียงฉางหนิงก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
เธอคิดถึงแป้งนานที่ถูกก้อนหินทับอยู่ใต้ทะเล แล้วมองลั่วชิงอวี้ที่กำลังไล่บอกชื่อเมนูตรงหน้า คิดว่าถ้าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติอาหารอร่อย
«กิน!»
...
สาหร่ายทะเลกับเคลป์ที่ดึงยังไงก็ไม่ขาด ล้วนเป็นแค่เสือกระดาษเมื่ออยู่ต่อหน้ามีดเล็ก
หลังจากกินจนอิ่มหนำ เจียงฉางหนิงก็ยังไม่ลืมห่อเค้กชิ้นเล็กกลับไปอีกสองชิ้น
เธอนั่งอยู่บนราวเรือยอชต์อยู่ก่อนแล้ว ถึงกับคร้านจะทักลั่วชิงอวี้ด้วยซ้ำ จึงพลิกตัวหงายหลังลงไปตรง ๆ หางปลาลื่นไหลหลบมือของลั่วชิงอวี้ที่พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าตัวเธอได้อย่างหวุดหวิด
ใต้ละอองน้ำที่กระเซ็นงดงาม เงือกน้อยผู้ดำลงทะเลขยับหางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหายลับไปจากสายตาของลั่วชิงอวี้ในไม่ช้า
แม้แต่หันกลับมามองสักครั้งก็ไม่มี...
มือที่กำราวเรือแน่นขึ้นเล็กน้อย แววมืดหม่นสายหนึ่งพลุ่งขึ้นจากก้นบึ้งดวงตา ทำให้รอยยิ้มไร้พิษภัยตรงมุมปากของเขาดูเจืออันตรายที่อธิบายไม่ถูกขึ้นมาหลายส่วน
«หวังว่าเธอจะไม่ให้ฉันเห็นอีก...»
...
เจียงฉางหนิงไม่มีอารมณ์จะสนใจความคิดของผู้เล่นนิรนามบนเรือยอชต์ เธอพลิกก้อนหินออกอย่างคล่องแคล่ว หยิบแป้งนานที่ซ่อนไว้ด้านล่างขึ้นมา มือซ้ายถือแป้งนาน มือขวาคว้ายาสีฟันกับแปรงสีฟัน ส่วนในปากคาบเค้กชิ้นเล็กที่ห่อไว้เรียบร้อย เธอว่ายไปตามแนวปะการังเพื่อเลือกที่อยู่ใหม่ทันที—เธอต้องสร้างรังให้เสร็จก่อนช่วงคุ้มครองมือใหม่จะหมดลง
เมื่อคิดว่าการสร้างรังในที่โล่งทำให้ผู้เล่นตกเธอขึ้นไปได้ เจียงฉางหนิงก็เรียนรู้จากความผิดพลาด คราวนี้เธอเอาสาหร่ายทะเลพันเข้ากับแนวปะการัง ใช้ปะการังเป็นเสาค้ำ แล้วกวาดพื้นที่ขุดเป็นถ้ำเล็ก ๆ
แบบนี้ก็จัดการปากถ้ำได้ง่ายด้วย
ถ้าอยากปิดทางเข้า ก็แค่เอาสาหร่ายทะเลสองสามเส้นที่เตรียมไว้พันเข้ากับปะการังสองข้างปากถ้ำ
สมบูรณ์แบบ!
เจียงฉางหนิงซ่อนอาหารกับของใช้ทำความสะอาดไว้ในช่องเล็ก ๆ จากนั้นก็เอนตัวลงบนเตียงหญ้าทะเลที่เก็บมาปูไว้อย่างสบายใจ แถมยังกลิ้งไปมาด้วยซ้ำ
หลังสร้างรังเสร็จ ความง่วงจากการกินแป้งจนอิ่มกับการทำงานหนักก็ค่อย ๆ จู่โจมสติของเจียงฉางหนิง
เธอหาวหนึ่งที เปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ในความมืดสลัวใต้ทะเล จนสุดท้าย—เธอก็ค่อย ๆ ผล็อยหลับไป
ขณะที่เจียงฉางหนิงกำลังง่วงงุน—ดวงอาทิตย์ขึ้นทางตะวันออกและลับลงทางตะวันตก วันที่สามก็ผ่านพ้นไปอย่างเงียบงัน