สังหารล้างจวน? วิชาเร้นลับพระชายาสะเทือนเมืองหลวง

ตอนที่ 5 สังหารล้างตระกูล? พระชายาใช้ศาสตร์เร้นลับสะเทือนเมืองหลวง

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมิ่งจิ่วยืนอยู่ในเงามืด มองละครฉากนี้อย่างเย็นชา ภาพความทรงจำช่วงหนึ่งของร่างนี้กลับผุดขึ้นมาในห้วงคิด

ปีนั้นนางเพิ่งอายุ 8 ขวบ หลิ่วซื่อเรียกนางไปที่ห้องครัว ให้ยกน้ำแกงสาลี่หิมะที่เพิ่งต้มเสร็จมาถ้วยหนึ่ง

หม้อดินทรายเคลือบเขียวที่หญิงชราหวังยัดใส่มือหนักอึ้ง ทั้งยังจงใจดึงผ้าที่รองอยู่ทั้งสองข้างออกไป

ยามยกหม้อขึ้น น้ำแกงข้างในก็ไหลวนไปมา มือเล็กทั้งสองของนางกำขอบหม้อดินทรายที่ร้อนลวกไว้แน่น กัดฟันทน ไม่กล้าปล่อยมือ

เพราะหลิ่วซื่อไม่ยอมให้นางกินอิ่ม ร่างกายของนางจึงผอมแห้งราวกับถั่วเม็ดน้อย

ตลอดทางนางกลั้นหายใจ ค่อย ๆ ขยับอย่างระมัดระวัง แขนแข็งค้างจนขยับไม่ได้

แต่สุดท้าย ตอนก้าวข้ามธรณีประตู นางก็ยังสะดุดล้ม

หม้อดินทรายทั้งใบตกลงพื้น น้ำแกงร้อนลวกส่วนใหญ่ราดลงบนตัวนาง ความร้อนแผดเผาจนน้ำตาไหล

ทว่าหลิ่วซื่อกลับเดินเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด แล้วตบหน้านางฉาดหนึ่ง

“นังเด็กตาย เจ้าเจตนาทำให้ข้าขุ่นเคืองใช่หรือไม่!”

หลิ่วซื่อเรียกแม่นมรับใช้หยาบกร้านสองคนมา สั่งให้พวกนางตบหน้านางอย่างหนัก

ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางบวมช้ำ ความเจ็บปวดราวกับแทงลึกถึงหัวใจและการทรมานที่ไร้จุดสิ้นสุด ทำให้นางอดร้องไห้เสียงดังไม่ได้

“ท่านแม่... ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย...”

เมื่อได้ยินนางเรียกท่านแม่ หลิ่วซื่อกลับราวกับได้รับความพึงพอใจวิปริตบางอย่าง

นางสวมอาภรณ์แพรพรรณงดงาม ปิ่นทองระยิบระยับ ในอ้อมแขนกอดอวี๋เมิ่งเตี๋ยที่กำลังดูเรื่องสนุกจนยิ้มกว้างไว้ แล้วหัวเราะเยาะนางจากที่สูง

“ร้องไห้อะไรกัน! เพิ่งถูกตบไปแค่ร้อยกว่าฉาดก็ร้องเรียกพ่อเรียกแม่เสียแล้ว สมกับเป็นลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น เจ้าเหมือนแม่ที่ตายไปแต่หัววันของเจ้าไม่มีผิด ล้วนเป็นพวกไร้ชาติตระกูล!”

อ้อ ภาพในความทรงจำเกิดขึ้นในโถงแห่งนี้เอง

เมิ่งจิ่วมองหลิ่วซื่อในยามนี้ที่มวยผมยุ่งเหยิง หมอบอยู่บนพื้นร่ำไห้คร่ำครวญ ราวกับหญิงบ้าคลั่ง มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยเยาะ

ที่แท้คนที่ชำนาญการกลั่นแกล้งผู้อื่น พอตกอยู่ในสภาพน่าอับอายเพียงเล็กน้อย ก็เผยท่าทีน่าเกลียดออกมาได้ถึงเพียงนี้

เกรงว่านางยังคิดว่าตนเองเป็นฝ่ายถูกกระมัง

แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่พวกนางเคยทำกับอวี๋เมิ่งเตี๋ยแล้ว เรื่องแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้

เมิ่งจิ่วหลุบตาลง แล้วลูบพัดพับในแขนเสื้อตามความเคยชิน

วางใจเถิด เด็กน้อยผู้น่าสงสาร ทุกสิ่งที่จวนป๋อติดค้างเจ้า พี่สาวจะทวงคืนให้เจ้าทั้งต้นทั้งดอก

สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่หลิ่วซื่อผู้กำลังร้องโวยวาย ไม่มีใครสังเกตเห็นเมิ่งจิ่วตรงมุมกำแพงที่หมุนกายจากไป

นางเดินผ่านระเบียงคดเคี้ยว กลับไปยังเรือนเล็กทางมุมเหนือที่อวี๋เมิ่งจิ่วอาศัยอยู่

กลิ่นอับชื้นปกคลุมทั่วห้อง

ที่นี่เป็นสถานที่ทรุดโทรมที่สุดในจวนติ้งอันป๋อทั้งหลัง

หลังคารั่วซึม ขาดการซ่อมแซมมานาน ภายในห้องมีเพียงเตียงไม้ผุขึ้นรา กับโต๊ะไม้ดำสกปรกตัวหนึ่ง

ทันทีที่เมิ่งจิ่วปิดประตู เสียงเคาะดังตึงตังพลันดังมาจากริมหน้าต่าง

เมิ่งจิ่วเปิดหน้าต่าง ตุ๊กตากระดาษสีขาวตัวน้อยที่มีทั้งมือและเท้าก็ลอยตามสายลมเข้ามา

“พี่สาว พี่สาว เสี่ยวชี๋กลับมาแล้ว!”

เสียงของตุ๊กตากระดาษนุ่มนิ่มเจือความยินดี ก่อนจะร่อนลงบนมือที่เมิ่งจิ่วยื่นออกไป

เสี่ยวชี๋เป็นเศษเสี้ยววิญญาณที่นางพบในปรโลก มีวิญญาณสามส่วนและดวงจิตเจ็ดส่วนไม่ครบถ้วน เหลือเพียงดวงจิตมนุษย์หนึ่งส่วน ล่องลอยอย่างเลื่อนลอยไปทั่วปรโลก วิญญาณใกล้ดับสูญเต็มที

เมิ่งจิ่วเห็นว่าเขาน่าสงสาร จึงนำเขาไปเลี้ยงดูในกระดาษยันต์พิเศษแผ่นนี้ และทำให้มีรูปร่างคล้ายตุ๊กตากระดาษ

บัดนี้นางมีร่างมนุษย์แล้ว จึงไม่สะดวกจะเคลื่อนไหวในปรโลก ให้เสี่ยวชี๋เป็นผู้เดินทางข้ามระหว่างหยินหยางแทนนาง เพื่อสืบหาความลับ

เมิ่งจิ่วหลุบตา แววตาอ่อนโยน “เรื่องที่ให้ไปสืบ สืบได้ครบแล้วหรือ?”

“อื้ม ๆ เสี่ยวชี๋สืบได้หมดแล้ว!”

ตุ๊กตากระดาษเต้นโลดอยู่บนมือของนาง ท่าทางภาคภูมิใจยิ่งนัก

“ข้าเอาป้ายคำสั่งที่พี่สาวให้ไป ขอให้ท่านลุงหนิวโถวช่วยยืมทะเบียนเวียนว่ายตายเกิดของปรโลกมา!”

“มารดาแท้ ๆ ของร่างนี้เข้าสู่วัฏสงสารไปเมื่อ 5 ปีก่อนแล้ว

เดิมทีท่านน้าผู้นี้ตัดใจจากบุตรสาวไม่ลง แต่ดวงวิญญาณของนางอ่อนแอเกินไป หากไม่ไปเกิดใหม่ก็จะสลายกลายเป็นผง กลายเป็นอาหารหล่อเลี้ยงดอกมันถัวหลัว

บัดนี้นางไปเกิดในครอบครัวมั่งคั่ง ชีวิตนี้สงบสุขราบรื่น สามีในอนาคตก็รักใคร่ทะนุถนอมนางยิ่งนัก ชาตินี้นางไม่ต้องทนทุกข์อีกแล้ว!”

เมิ่งจิ่วพยักหน้าเล็กน้อย นี่เป็นอีกเรื่องที่นางรับปากอวี๋เมิ่งจิ่วไว้

ให้ไปสืบว่ามารดาของนางไปอยู่ที่ใด หากยังเป็นวิญญาณเร่ร่อน ก็ให้ยื่นมือช่วยเหลือสักครา

สองแม่ลูกคู่นี้ถูกจวนป๋อสูบเลือดสูบเนื้อจนหมดสิ้น ทั้งยังพรากชีวิตไป บัดนี้เมื่อรู้ว่ามารดาได้ไปสู่ที่ที่ดี ก็นับเป็นสิ่งปลอบประโลมใจได้ประการหนึ่ง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พัดพับในมือเมิ่งจิ่วก็ร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง

“ยังมีเบาะแสของคนชั่วด้วย! ข้าสืบพบแล้ว!”

ตุ๊กตากระดาษเท้าเอวอย่างขุ่นเคือง กล่าวฟ้องว่า “ข้าติดต่อสายข่าวของพี่สาวในปรโลก พวกผีเฒ่าสืบพบว่าแม่นมเฉาผู้วางยาพิษเรื้อรังให้ท่านน้าในปีนั้น บัดนี้อาศัยอยู่ที่ถนนถงฝู!”

“ปีนั้นหลิ่วซื่อใช้เงิน 50 ตำลึงซื้อตัวนาง ให้แอบลงมือ ถึงทำให้ท่านน้าสิ้นใจตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาอันควร!”

“ยังมีเจ้าติ้งอันป๋อเฒ่าชั่วช้าผู้นั้น! หลายปีมานี้เขาทำเรื่องเลวร้ายไว้ไม่น้อยเพื่อไต่เต้าขึ้นไป หลักฐานรับสินบน ใช้อำนาจเอื้อประโยชน์ และทุจริตผิดกฎหมาย ข้าสืบพบมาหมดแล้ว!”

“เสี่ยวชี๋ของพวกเราเก่งจริง ๆ พี่สาวใกล้จะสู้เจ้าไม่ได้แล้ว” เมิ่งจิ่วใช้นิ้วหนึ่งลูบหัวน้อย ๆ ของตุ๊กตากระดาษ

“ไม่หรอก ไม่หรอก เป็นเพราะพี่สาวสอนดีต่างหาก” เสี่ยวชี๋ยกมือปิดหน้า ทำท่าเขินอาย

“วันพรุ่งนี้ รอเสี่ยวชี๋พาข้าไปหาพยานผู้นั้น!”

วันถัดมา ณ จวนอ๋องจิ้ง

เซียวหมิงหลีนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน สวมเสื้อคลุมคอตั้งสีพื้น

สีหน้าเขาสงบนิ่ง ทว่าอานุภาพกลับแผ่ออกมาประหนึ่งมังกรยักษ์ที่ซุ่มซ่อนอยู่ ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้โดยง่าย

“สตรีใหญ่แห่งจวนติ้งอันป๋อที่ข้าให้เจ้าสืบ มีเบาะแสหรือไม่?”

บุรุษชุดเขียวที่นั่งฝั่งตรงข้ามโยนจดหมายลับให้เขาอย่างไม่สำรวม

“สืบแล้ว อยู่ในนี้หมดแล้ว เด็กสาวผู้นี้น่าสงสารจริง ๆ มารดาก็จากไป ครอบครัวก็ไม่รักไม่เอ็นดู แม้แต่บ่าวไพร่ยังรังแกนางได้”

เฮ่อเยี่ยนเซิงมีริมฝีปากแดงฟันขาว ใบหน้าหล่อเหลา ทว่ากลับยกขาขึ้นพาดอย่างวางท่าไม่เอาถ่าน ไม่รักษากิริยาของคุณชายจวนอัครมหาเสนาบดีแม้แต่น้อย

“เจ้าสืบนางไปไย? นางไม่ใช่น้องภรรยาในนามของเจ้าหรือ?”

นิ้วยาวของเซียวหมิงหลีเคาะขอบโต๊ะ “แต่นางบอกว่าสามารถรักษาพิษกัดกร่อนหยินในกายข้าได้”

“อะไรนะ?!”

หมอเทวดาน้อยหมิงหวยจิ่นในชุดคลุมสีน้ำเงินที่อยู่ด้านข้างตกใจจนลุกพรวดขึ้น แทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง

“เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! สำนักแพทย์สวรรค์ของข้ารวมกำลังทุกคนศึกษาพิษชนิดนี้นานถึง 3 ปีเต็ม ยังหาวิธีแก้ไม่ได้ นางมีความสามารถใดจึงแก้ได้?!”

เฮ่อเยี่ยนก็เก็บสีหน้าเหลาะแหละลง “นกยูงทึ่มพูดไม่ผิด ติ้งอันป๋อผู้นั้นเป็นเพียงสุนัขรับใช้ขององค์ชายห้า”

“องค์ชายห้าชักจูงฝ่าบาทให้พระราชทานสมรสนี้ก่อน จากนั้นก็ส่งอวี๋เมิ่งเตี๋ยซึ่งเป็นหมากตัวหนึ่งเข้ามาในจวนเจ้า”

“บัดนี้บุตรสาวคนโตของจวนป๋อกลับบอกว่าสามารถแก้พิษประหลาดในกายเจ้าได้ เรื่องนี้จะบังเอิญเกินไปหรือไม่?”

“อีกอย่าง เด็กสาวกำพร้าที่ถูกมองว่าไร้ประโยชน์ เหตุใดพริบตาเดียวจึงกลายเป็นหมอเทวดาในสายตาเจ้า เรื่องนี้ฟังขึ้นหรือ?”

เซียวหมิงหลีเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นอย่างรวบรัด

หมิงหวยจิ่นขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งขรึม

“ท่านอ๋อง เรื่องนี้อย่าได้เชื่อโดยง่ายเป็นอันขาด”

“ปีนั้นพวกเราสืบพบว่าพิษที่ท่านได้รับมาจากฝ่ายองค์ชายห้า”

อีกทั้งท่านก็ทราบดีถึงสถานะของสำนักแพทย์สวรรค์ในยุทธภพ ต่อให้รวมหมอหลวงแห่งแคว้นต้าเซิ่งทุกคนเข้าด้วยกัน ก็ยังเทียบไม่ได้

แม้แต่พวกเรายังแก้พิษไม่ได้ แล้วเด็กสาวคนหนึ่งจะมีความสามารถลึกล้ำปานนั้นได้อย่างไร? ข้าว่านี่ต้องเป็นแผนลวงขององค์ชายห้าอีกแน่

เฮ้อ พิษของอ๋องจิ้ง เกรงว่าในใต้หล้านี้มีเพียงคนผู้นั้นบนเขาเจ๋อกู๋เท่านั้นที่แก้ได้

แต่คนผู้นั้น ได้ยินว่าบรรลุเป็นเซียนไปตั้งแต่ 10 ปีก่อนแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป