[ไอ้โง่สมควรตาย]:
“หา? ข้าคนนี้เพิ่งจะเตรียมขายข่าวสำคัญ นายก็ดันหลุดปากโพล่งออกมาได้เนียน ๆ งี้?”
[เอาชีวิตรอดคือความถูกต้อง]:
“จริงดิ? แค่ 5 เหรียญทอง 4 แร่เหล็กเอง?”
[ทุ่มหมดหน้าตักคือภูมิปัญญา]:
“โอ้แม่เจ้าโว้ย เยี่ยมไปเลย! ข้าเปิดหีบไปสามใบ อย่างน้อยสุดในใบเดียวก็มีตั้ง 7 เหรียญทอง แร่เหล็กธรรมดา 6 อัน รอบนี้อยู่หมัดแน่!”
[หน้ากลมหนวดเครา]:
“อ๊ากกก! แต่ข้าไม่มีเหรียญทองกับแร่เหล็กนี่นา! เมื่อก่อนข้าไม่กล้าออกจากหอไปแย่งหีบสมบัติ ไอเทมตู้เย็นนี่มันก็มีอยู่ในหอแต่แรกแล้ว”
[AAA คนค้าข้อมูล]:
“จึ๊จึ๊ ชั้นบนน่ะ หีบสมบัติรอบหกโมงกว่าโน่น แต่ละใบมีเหรียญทองกับแร่เหล็กตายตัว อย่างน้อยก็ห้าเหรียญทองกับแร่เหล็กสี่อันนะคะ~”
……
จ้องดูบันทึกแชตที่เลื่อนรวดเร็วตรงหน้า เจียงจั้นเยว่ก็ไว้อาลัยให้กับเหรียญทองเพียง 5 เหรียญกับแร่เหล็กธรรมดาอีก 4 อันที่ได้จากหีบสมบัติธรรมดาใบเดียวของตัวเองไปอย่างเงียบ ๆ 0.1 วินาที
สมเป็นผู้เล่นสายค้ำประกันขั้นต่ำ ผลงานคงเส้นคงวาจริง ๆ
ค่อย ๆ ถอนหายใจยาว นางไม่เก็บตัวเงียบอีกต่อไป เรียบเรียงข้อความส่งออกไป
[ครอบครัวอบอุ่นรักใคร่กลมเกลียว]:
“น้ำแร่แลกไอเทมประเภทซ่อมบำรุง ผู้สนใจแชตส่วนตัว”
ส่งข้อความออกไปแล้ว ไร้วี่แววตอบสนอง
แม้นว่าตอนนี้อาหารกับน้ำจะเป็นสินค้าหลักแห่งยุค แต่ไอเทมประเภทซ่อมบำรุงป้องกันเองก็มูลค่าสูงไม่แพ้กัน นี่ไม่ใช่กิจการหาของถูกอันดีงามแต่อย่างใด
ทว่าหลังข้อความนี้ถูกส่งไปไม่นาน ผู้เล่นที่แอดนางมาทางหลังบ้านกลับไม่น้อย เสียงเตือนจากตรงแชตส่วนตัว ยิ่งดังติ๊กต็อก ๆ ไม่หยุด