ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว ตอนนี้ค่ามลพิษเพิ่มขึ้นเป็น 15 จุด ความรู้สึกไม่สบายตัวเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่ยังอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้
ต่อมาเจียงจั้นเยว่ก็ลองเดิน กระโดดในระยะแคบ และแกว่งฉมวก ซึ่งเป็นการเคลื่อนไหวพื้นฐาน
สองชั่วโมงต่อมา เธอถอดที่คาดผมออก ขนสีขาวและหูยาวบนร่างพลันหดหาย กลับคืนสู่ร่างมนุษย์ได้สำเร็จ ความรู้สึกหงุดหงิดในใจก็ค่อย ๆ สงบลง
เมื่อมองค่ามลพิษ 50 จุดบนแผงข้อมูลในตอนนี้ เธอก็เริ่มคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว
"ค่ามลพิษเริ่มต้นคือ 5 จุด ชั่วโมงแรกเพิ่มขึ้น 10 จุด ชั่วโมงที่สองเพิ่มขึ้น 15 จุด ชั่วโมงที่สามเพิ่มขึ้น 20 จุด
ยิ่งนานค่ามลพิษก็ยิ่งเพิ่มเร็วขึ้น จิตสำนึกส่วนตัวของตัวเองก็ค่อย ๆ เลือนราง
ถ้าคำนวณแบบนี้ ตอนเปิดใช้งานเต็มรูปแบบ ตัวเองจะอยู่ได้นานสุดสี่ชั่วโมงก็จะถึงเส้นอันตราย ดูท่าต้องวางแผนการใช้เวลาให้ดีแต่เนิ่น ๆ"
เมื่อมีตัวเลขในใจแล้ว เจียงจั้นเยว่มองดูเวลา ก็ปาเข้าไปบ่ายสี่โมงกว่าแล้ว ยังเหลืออีกประมาณสองชั่วโมงกว่ากล่องสมบัติจะหล่น
เธอไม่ได้ทำอะไรอีก แต่อุ้มอ้าวเทียนไว้ในอ้อมอก แล้วเริ่มลูบคลำเบา ๆ คลายความหงุดหงิดในใจ
ขณะเดียวกัน เมื่อเวลาผ่านไปกับการลูบแมว ค่ามลพิษที่ส่วนพลังจิตก็เริ่มลดลงอย่างช้า ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อรู้ว่าค่ามลพิษลดลงเหลือ 40 และอารมณ์สงบลงบ้างแล้ว เธอจึงเปิดห้องสนทนากลางใหญ่ เตรียมนำผ้านวมและแท่นปืนไม้กวาดที่ผลิตออกมาแลกเปลี่ยน
บรรยากาศในห้องสนทนาอึดอัดและหงุดหงิดกว่าเมื่อคืน