ดูท่าแล้วการวัดค่าปนเปื้อนในหอพักตามลำพังเมื่อก่อนไม่แม่นยำ
หรือพูดอีกอย่างก็คือ เหมือนกับการทดลอง แค่ดำเนินการในห้องแล็บตามลำพัง ไม่ได้คำนึงถึงปัจจัยรบกวนจากสภาพแวดล้อมต่าง ๆ
ภายใต้สภาพแวดล้อมที่ถูกห้อมล้อมด้วยเรื่องประหลาด แถมยังมีการเข่นฆ่าปรากฏให้เห็นอยู่ตลอดเวลา อัตราการเพิ่มขึ้นของค่าปนเปื้อนก็ต้องเร่งเร็วขึ้นเป็นธรรมดา
เมื่อรู้แล้ว เจียงจั้นเยว่ก็ไม่คิดมาก ประโยชน์แค่รู้ไว้คราวหน้าระวังก็พอ
“ครอก~”
ได้ยินเสียงท้องร้องประท้วง เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ตัวเองกินข้าวไปแค่มื้อเดียว
ตอนกลายเป็นเรื่องประหลาดกระต่ายหูยาวยังต้องออกแรงอย่างหนักตั้งนาน ใช้พละกำลังไปมาก หลังจากนั้นสติยังต้องต่อสู้หนักอีก ร่างกายจึงต้องการเติมพลังงานอย่างเร่งด่วน
นั่งลงหน้าโต๊ะ เจียงจั้นเยว่หยิบ[ซุปแป้งเปาะเจี๊ยะแสนอร่อย]ออกมาจากกระเป๋าเป้อีกถ้วย
รสชาติตอนกลางวันดีงามไม่เบา ค่ำนี้ตื่นเต้นเสียวสันหลังถึงเพียงนี้ ต้องให้รางวัลตัวเองดี ๆ งั้นขออีกสักชามละกัน~
ทันทีที่นำซุปแป้งเปาะเจี๊ยะออกมา กลิ่นหอมมะเขือเทศเข้มข้นคละเคล้ากับกลิ่นหอมเต้าหู้ทอดของก้อนแป้งก็ลอยมาแตะจมูก
ผิวหน้าซุปมีฝอยไข่ละเอียดและต้นหอมซอยสีเขียวสดลอยอยู่ แค่ได้กลิ่นก็ทำให้คนน้ำลายสอ
เจียงจั้นเยว่สูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึกอย่างเป็นสุข แล้วจึงค่อย ๆ ประคองขอบชามอุ่น ๆ จิบทีละน้อย
ก้อนแป้งนุ่มหนึบเด้งสู้ฟัน น้ำซุปเปรี้ยวหวานเรียกน้ำย่อย ทุกคำที่ดื่มล้วนปลอบประโลมท้องที่ว่างเปล่า อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ‘มีชีวิตอยู่มันดีจริง ๆ’~